หลังจากฉู่หงอีประมูลขายโรงเตี๊ยมใหญ่เล็กจนครบ เหรียญทองในมือก็มากจนถือกันมือล้า
เกาะเยียนอี่ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก
ผู้ที่กลับจากเกาะเยียนอี่ต่างเล่าถึงความวิเศษของเกาะด้วยภาษาแปลก ๆ นานัปการ คนที่ยังไม่เคยมาต่างฝันถึงมันไม่หยุด
เพื่อจะได้บัตรเข้าชมตลาดเยียนอี่หนึ่งใบ หลายคนถึงกับตบมือกันเลือดสาด
วันนี้ก็ผ่านไปอย่างสมบูรณ์แบบอีกวัน
พอถึงตอนกลางคืน ลู่ซิงเฉินกับคุณตาคุณย่าและลู่จื่อเหิงจึงกลับมาที่แพไม้
ทุกคนเข้าไปพักผ่อน ส่วนลู่ซิงเฉินก็เปิดกล่องที่เหลือต่อ
เถาวัลย์มารทะเลรู้ว่าวันนี้ไม่เหมือนวันปกติ จึงอุตส่าห์ลำบากตรากตรำหากล่องไม้มาเพิ่มอีกห้าใบ
ลู่ซิงเฉินนั่งลงบนโซฟาขี้เกียจ เริ่มเปิดกล่องต่อ
[เปิดกล่องไม้ วันนี้ได้รับสุขสองเท่าคู่กับพรลาภ ได้รับคุกกี้นม X2 เก็บเข้ากระเป๋าสะพายเก็บของเรียบร้อยแล้ว]
[เปิดกล่องไม้ วันนี้ได้รับสุขสองเท่าคู่กับพรลางาม ได้รับลูกอมรสผลไม้ X2 เก็บเข้ากระเป๋าสะพายเก็บของเรียบร้อยแล้ว]
[เปิดกล่องไม้ วันนี้พรลาภสุขสองเท่า ได้รับกระดาษขาว X2 เก็บเข้ากระเป๋าสะพายเก็บของเรียบร้อยแล้ว]
ลู่ซิงเฉิน: ……
ของพวกนี้มันอะไรกันแท้ ๆ?
เธอหยิบออกมาดูทีละชิ้น ยิ่งดูยิ่งหนักใจ
คุกกี้นมเท่าเหรียญเล็ก ๆ มีแค่สองแผ่น
ลูกอมผลไม้มีแค่สองเม็ด
ส่วนกระดาษขาว……นั่นมันกระดาษ A4 แท้ ๆ จริง ๆ สองแผ่น บางเบาจิ๋ว
ลู่ซิงเฉินขยี้มือไปมา นี่เธอกลายเป็นกู้เหยียนจือคนที่สองไปเมื่อไหร่? ทำไมดวงถึงแย่ได้ใจกันเชียว?
ถ้าไม่ใช่เพราะสกิลสุขสองเท่า เธอไม่อยากเปิดเลยด้วยซ้ำ!
ทำไงดี? ใช้การ์ดเสริมดวงดีไหม?
แต่ถ้าใช้การ์ดเสริมดวงแล้ว กระดาษสองแผ่นกลายเป็นสองกอง มันก็ไม่คุ้มอีกนี่นา?