ลู่ซิงเฉินก้าวขึ้นบนเกาะ
เกาะนี้แปลกไปจากที่อื่น โดยรอบล้อมไปด้วยภูเขาสูง ตรงกลางเป็นน้ำทะเล บนภูเขาแทบไม่มีพืชพรรณให้เห็นมากนัก
ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ตั้งใจจะพักนาน แค่สำรวจภูเขาทั้งหมดดูว่าจะเจอผลไม้แดงพิศวงหรือไม่
เธอกับหลานหลานและเจ้าแกะน้อยค้นหากันมานาน แทบจะค้นครบทุกยอดเขาแล้ว แต่ก็ไม่เจอผลไม้แม้แต่ลูกเดียว
ลู่ซิงเฉินแปลกใจ หรือว่าไม่ใช่ทุกเกาะที่จะมี?
จริง ๆ แล้วมันก็สมเหตุสมผล ถ้าทุกเกาะมีกันหมด จำนวนของผลไม้แดงพิศวงก็คงจะเยอะเว่อร์แล้ว
สุดท้ายเธอตัดสินใจออกจากเกาะ
ก่อนจากไป เธอบังเอิญเหลือบไปที่ช่องแชท กลับพบว่าเซี่ยหยุนเฟยพูดอยู่อีกแล้ว:
เซี่ยหยุนเฟย: "ฮ่าฮ่า ตอนนี้ตัวเองเพิ่งลงขายผลไม้แดงพิศวงอีกหนึ่งลูกบนตลาดซื้อขาย ราคา 250000 เหรียญทอง ขายเฉพาะคนมีบุญเท่านั้น!"
เซี่ยหยุนเฟย: "อย่าพลาดนะ!"
ไม่มีใครเอาใส่ใจเขาเลย
ทุกคนต่างก็คุยกันไปตามเรื่องของตัวเอง ทำเสมือนว่าเขาไม่มีตัวตน
เซี่ยหยุนเฟย: "กินผลไม้แดงพิศวงแล้ว เอาลู่ซิงเฉินมาฆ่าได้ง่าย ๆ เลยนะ!"
เกาต้าฟู่: "เชื่อมต่อไปเลยเชียว!"
เซี่ยหยุนเฟย: "โม้ที่ไหนกัน? อิอิ ฉันกินผลไม้แดงพิศวงไปแล้วหนึ่งลูก ตอนนี้ถ้าลู่ซิงเฉินอยู่ตรงหน้า แค่โจมตีเบา ๆ ทีเดียวก็ฆ่านางได้แล้ว!"
เซี่ยเสี่ยวอวี่: "ต๊ะต่อน ฟ้ามีวัวกระโดดอยู่ตัวหนึ่ง!"
เซี่ยหยุนเฟย: "อิอิ พวกกบในกะลาทั้งฝูง!"
เซี่ยหยุนเฟยมันหยิ่งผยองเกินไปจริง ๆ แป๊บเดียว ช่องแชทก็ครึกครื้นขึ้นมาอีกครั้ง:
"เองแปลกใจนะ เซี่ยหยุนเฟยมันไปเจอวิชาอะไรมา ทำไมจู่ ๆ มั่นใจแบบนี้ขึ้นมาได้?"