ลู่ซิงเฉินมองกวาดสายตารอบด้าน ทะเลกว้างใหญ่ไร้ปลาย ไม่เห็นแม้แต่เงาคนสักคน
หรือว่าเพราะยังคิดถึงสมบัติของปาปูที่ไม่ได้เอามา จนหูไป่แล้วกัน?
หลานหลานบ่นด่าไม่หยุด โมโหจนกลืนไม่ลงหายใจไม่ออก สุดท้ายก็เงียบหายไปเฉยเลย
ลู่ซิงเฉินสงสัยเหลือเกิน จึงถามหลานหลานว่า "นายฟังออกไหมว่าเมื่อกี้ใครตอบนาย? ฉันฟังดูคุ้นหูแปลก ๆ นะ"
หลานหลาน: "ถ้าให้ฉันรู้ว่าขยะตัวไหน ฉันจะฆ่ามันให้ตาย... อ๊ะ คุ้นจริง ๆ ด้วย... โอ้! ปาปูเฒ่า!"
ลู่ซิงเฉิน: "ดูสิ ดูสิ! ฉันบอกแล้ว!"
หลานหลานพยักหน้า: "ใช่ ๆ ใช่ ๆ ก็เจ้าตัวเฒ่านั่นแหละ!"
ลู่ซิงเฉินหันไปมองเจ้าแกะน้อย เจ้าแกะน้อยครุ่นคิดสักครู่ "ใช่ ใช่มัน!"
ลู่ซิงเฉินงงสุดขีด อาจารย์ใหญ่ปาปูอยู่ที่ไหนกันแน่ ถึงจะตอบโต้ได้?
ตอบโต้ได้แปลว่าอยู่ไกลไม่เกินรั้น!
เธอเจ็บปวดใจเหลือเกินที่ต้องควักการ์ดระบุตำแหน่งออกมาสักใบ ก็การ์ดชนิดที่ใช้หาตำแหน่งเอ็นพีซีโดยเฉพาะนั่นเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องตอนนี้มันช่างเร้นลับเหลือเกิน เธอคงไม่เปื้อนฝีมือใช้มันหรอก
เธอใช้การ์ดหาตำแหน่งทันที แล้วก็ได้รับแจ้งเตือนทันควัน [สถานการณ์พิเศษ ไม่สามารถระบุตำแหน่งได้!]
หาตำแหน่งไม่ได้งั้นเหรอ?
ลู่ซิงเฉินอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว "เร็ว ๆ ค้นหน้าหลังซ้ายขวาเลย ดูให้หน่อยว่าอาจารย์ใหญ่ปาปูอยู่ที่ไหนกันแน่!"
ตอนนี้แพไม้วิ่งได้เร็วมาก มีเข็มทิศรอบทิศอยู่ ลู่ซิงเฉินแค่สั่งการได้เลย
แพไม้ทะยานไปอย่างรวดเร็ว วนไปมาอยู่นานหลายต่อหลายรอบ ไม่เห็นแม้แต่เงาคน ทว่ากลับเจอเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเสียนี่
ลู่ซิงเฉินจอดแพไม้ ให้หลานหลานกับเจ้าแกะน้อยขึ้นเกาะไปก่อน ส่วนเธอตัดสินใจเปิดกล่องให้จบเสียก่อน