คราวนี้ก็เป็นหนูกลืนทองอีกตัวหนึ่ง
แต่หนูกลืนทองตัวนี้สวยกว่า
ตาโตกลมฉ่ำแฉะ ขนสีทองเปล่งประกายวิบวับ เล็บทั้งสี่ข้างเป็นสีขาว
ลำคอก็เป็นสีขาว
ขนบนหน้าผากก็ขาว มองไปเหมือนดอกไม้สีขาวดอกเล็ก
เป็นหนูน้อยที่สวยน่ารักเหลือเกินจริง ๆ!
ขณะนั้น หนูกลืนทองตัวสวยก็ร้องแผดเผาอึกทึก "พวกเจ้าขโมยสมบัติของปรมาจารย์ปาปู! กล้าขโมยสมบัติของปรมาจารย์ปาปูอีกเหรอ!"
ลู่ซิงเฉิน: …
ไม่ใช่บทพูดของปรมาจารย์ปาปูเหรอ?
ลู่ซิงเฉินแอบสังเกตหนูกลืนทองตัวสวยอย่างเงียบ ๆ
การล่าสมบัติคราวนี้ ทำไมถึงแปลกประหลาดขนาดนี้?
หลังตะโกนคุยโวเสร็จ หนูกลืนทองตัวสวยก็โกรธจัด "เอาดิ ก็เอาสิ ไอ้ขี้ขลาด!"
หลานหลานโกรธขึ้นมา "นายต่างหากที่ขี้ขลาด! หนูจอมกวนมาจากไหน?"
ลู่ซิงเฉินพูดขึ้นทันที "งั้นนายช่วยเอาให้สิ!"
เธอพูดกับหนูกลืนทองตัวสวย
หนูกลืนทองตัวสวย: "ให้ฉันเอายังไง? เอ๊ะ? ถ้าเอาได้ฉันก็เอาไปนานแล้ว ไม่ใช่เพราะอ้วนแก่นั่นเหรอ!"
ลู่ซิงเฉินหันกลับไปบอกทุกคน "พวกคุณรีบขึ้นไปก่อน ฉันตามไปเดี๋ยวนี้แหละ"
เธอจะเอาสมบัติแล้ว
แต่หลังเอาแล้วต้องรีบหนี พยายามหนีให้ทันก่อนที่ปรมาจารย์ปาปูจะออกมา
แบบนี้ยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่านี่คือสมบัติของปรมาจารย์ปาปู!
เอฮึม!
เกาต้าฟู่นำทุกคนออกจากไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นทุกคนออกไป หนูกลืนทองตัวสวยก็คิดว่าพวกนั้นไม่เอาสมบัติแล้ว
มันเลยเร่งใจ "พวกเจ้าเดินไปทำไม? ฉันอ่อนแอนะ ฉันอ่อนแอมากจริง ๆ ฉัน…"
มันกะทันหันก็นอนแผ่ลงกับพื้น "อ๊ะ ฉันตายแล้ว ทำไมฉันถึงตายกะทันหันเนี่ย?"