ลู่ซิงเฉินหรี่ตามองทั้งสองคน
นางเคยคุยกับปิงกูลู่หลายครั้ง พอจะเข้าใจดีว่าโดยทั่วไปแล้วชาวถ้ำน้ำแข็งมักกินปลาดิบหรือแม้แต่เนื้อสัตว์ดิบ พวกเขาไม่กินของสุก
ในสายตาพวกเขา อาหารที่ผ่านความร้อนจะทำลายพลังงาน
ดังนั้น หลังจากกินอาหารบนแพไม้ไปสองมื้อ ปิงกูลู่ก็ติดใจ ตั้งตารอเวลากินข้าวทุกครั้ง แม้แต่ซดโจ๊กก็ยังดี
ที่แท้ก่อนหน้านี้ปิงกูลู่ก็เคยกินอาหารสุกมาแล้วนี่นา!
ลู่ซิงเฉินส่งข้อความถึงคุณยายว่า "คุณยาย ช่วยย่างมันหวานกับมันฝรั่งให้หน่อย แล้วส่งมาให้ข้าด้วย"
คุณยายตอบรับเบา ๆ
ปิงฉือชีกับปิงฉือปากำลังจ้องเขม็ง มองลู่ซิงเฉินแล้วน้ำลายไหล
ปิงฉือปา: "เอาออกมาสิ! หาเรื่องใช่ไหม!"
ปิงฉือชี: "อยากตายนักรึไง? อย่าคิดว่าพูดได้แล้วข้าจะไม่กล้าตีเจ้า ฆ่าเจ้าเสร็จข้าจะกลับไปหาอารองของข้า กลัวหัวหดอะไร!"
ลู่ซิงเฉินจับประเด็นสำคัญได้: "อารองของเจ้า?"
ปิงฉือชี: "ใช่แล้ว เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าอารองของข้าคือใคร?"
ลู่ซิงเฉิน: "คือใคร?"
ปิงฉือชีเดือดดาล: "เจ้ายั่วข้า? อยากตาย!"
ทั้งสองถกแขนเสื้อเตรียมลงมือ
ลู่ซิงเฉิน: "ช้าก่อน! ไอ้ของสีดำ ๆ ที่พวกเจ้าต้องการกำลังจะมาแล้ว!"
คุณยายทำงานรวดเร็วมาก เพราะอากาศหนาวเกินไป พวกนางก็กำลังย่างมันหวานบนเตาไฟอยู่แล้ว ดังนั้นไม่นานมันหวานลูกใหญ่เจ็ดแปดชิ้นก็ถูกส่งมา
คุณยายกำลังย่างมันฝรั่งอยู่
ลู่ซิงเฉินหยิบมันหวานออกมาชิ้นหนึ่ง: "ดูสิ นี่ไม่ใช่หรือ?"
มันหวานเพิ่งย่างเสร็จ เปลือกแตกเผยให้เห็นเนื้อในสีส้มเหลือง กลิ่นหอมโชยมาจนสัมผัสได้