ลู่ซิงเฉินได้ยินประโยคนี้โดยบังเอิญ ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง
มีคนหลุมน้ำแข็งพูดได้?
เธอชะโงกหน้าดู ได้ยินเพียงเสียงพึมพำคล้ายพูดคุยกันแว่ว ๆ ชาวหลุมน้ำแข็งพวกนั้นเข้าไปในกระท่อมน้ำแข็งแล้ว
เธอไม่ได้ยินแล้ว
ลู่ซิงเฉินร้อนใจ
เธอรู้สึกว่าเรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้คือการฟังให้รู้เรื่องว่าคนหลุมน้ำแข็งพูดอะไร ถึงจะเข้าใจว่าเขาคิดจะทำอะไร และควรรับมืออย่างไร
คนหลุมน้ำแข็งที่พูดได้นี่แหละสำคัญที่สุด!
เธอกวาดสายตามองรอบหนึ่ง เห็นว่าไม่มีใครสังเกตทางนี้ จึงขยับเท้าถีบน้ำแข็งเลื่อนไปใกล้กระท่อมน้ำแข็งทันที
หลบอยู่หลังกระท่อมน้ำแข็งนั่นแหละ
เธอพบว่าไม่ไกลจากกระท่อมน้ำแข็งนัก มีหลุมน้ำแข็งอยู่หลุมหนึ่ง น่าจะเป็นหลุมที่ขุดขึ้นมาเอง เส้นผ่านศูนย์กลางหลุมน้ำแข็งประมาณเมตรกว่า น้ำทะเลกระเพื่อมเบา ๆ และมีไอน้ำลอยขึ้นด้วย
เอ๊ะ ทำไมตรงนี้ถึงไม่กลายเป็นน้ำแข็ง?
เธออดมองเพิ่มอีกหลายตาไม่ไหว ที่ขอบหลุมน้ำแข็งเห็นเครื่องเล็ก ๆ ทรงสี่เหลี่ยมอันหนึ่ง
ที่บอกว่าเป็นเครื่อง ก็เพราะเธอได้ยินเสียงฮัมเบา ๆ ดูเหมือนเพราะมีเครื่องเล็กอันนี้ น้ำทะเลในหลุมน้ำแข็งถึงไม่กลับมาจับตัวเป็นน้ำแข็ง
ลู่ซิงเฉินดูแล้ว ก็รีบดึงความสนใจกลับมา
เธอพบว่า ตรงนี้ไม่ได้ยินเลยว่าคนในกระท่อมน้ำแข็งพูดอะไร
กัดฟันแล้ว ลู่ซิงเฉินเดินชิดเข้าไปใกล้ประตูกระท่อมน้ำแข็งอีกหน่อย ในที่สุดก็ได้ยินเสียง
“จีลีกูลู…”
“จีลีลู่…น้ำแข็งยี่สิบหกต้องผิดปกติแน่ ตามกลับมา แอะ ๆ ๆ จีลีลู่ พรุ่งนี้ค่อยไป!”
ข้างในเหมือนมีสามสี่คนกำลังคุยกัน
เสียงสองคนอ่อนวัยกว่า พูดคำไหนก็ฟังไม่ออกเลยสักคำ มีเสียงหนึ่งแหบชรา ไอไม่หยุด ดูเหมือนร่างกายอ่อนแอมาก บางครั้งก็พึมพำ บางครั้งก็โพล่งคำที่ลู่ซิงเฉินฟังเข้าใจออกมาได้สองสามคำ