ท่านอาจารย์เหลยจินส่ายหน้า
ท่านอาจารย์ปาปูก้มหน้ากินอย่างตะกละตะกลาม ไม่พูดอะไร
ลู่ซิงเฉินไม่ยอมแพ้ ที่นางเอาอาหารมาให้ก็เพราะอยากได้ข้อมูลบ้าง
ท่านอาจารย์เหลยจินยังดี พูดอะไรก็พูด ส่วนท่านอาจารย์ปาปูทำไมถึงปิดบังซ่อนเร้นตลอดเลย?
ลู่ซิงเฉิน: "มนุษย์ถ้ำน้ำแข็งวาร์ปได้ แถมยังมองกับดักออกอีก รับมือยากมาก เมื่อกี้ตอนฆ่าหมีขาวถ้ำน้ำแข็ง ข้าเกือบถูกพวกมันฆ่าตายแล้ว เฮ้อ ไม่รู้ว่าจะมีเนื้อหมีขาวได้กินอีกไหม..."
ท่านอาจารย์ปาปู: "หึ ไร้ประโยชน์!"
ลู่ซิงเฉินรีบประจบ: "ท่านอาจารย์ปาปู อุ้งตีนหมีอร่อยไหม? คราวหน้าถ้าข้าฆ่าหมีขาวได้จะเอามาให้ท่านอีกนะ?"
ท่านอาจารย์ปาปูกินอุ้งตีนหมีหมดแล้ว เช็ดปาก: "ก็พอได้นะ แต่วันนี้ย่างแก่ไปหน่อย คราวหน้าอย่าลืมไฟอ่อนลง ส่วนเรื่องมนุษย์ถ้ำน้ำแข็ง...พวกมันขี้ขลาด จุดแข็งอย่างเดียวคือควบคุมหมีขาวได้ ถ้าเจ้าฆ่าหมีขาวได้ ก็รับมือง่ายขึ้น"
ลู่ซิงเฉิน: "แต่มันวาร์ปได้นะ..."
ท่านอาจารย์ปาปู: "หึ พวกมันไม่กลัวหนาว แต่กลัวน้ำ กว่าจะถึงฤดูน้ำแข็งถึงกล้าลงไปจับปลาบนน้ำแข็ง"
"งั้นเหรอ?" ลู่ซิงเฉินตาเป็นประกาย
ท่านอาจารย์ปาปูลูบท้องป่อง ๆ เหลือบมองท่านอาจารย์จีวอและท่านอาจารย์เหลยจิน: "มา ๆ ต่อเลย ไพ่นกกระจอก!"
เขาติดใจการตีไพ่นกกระจอกแล้ว ถึงจะแพ้ตลอดก็เถอะ
เหล่าท่านอาจารย์เริ่มพนันด้วยเหรียญทองกันแล้ว
ลู่ซิงเฉินดูอยู่หลายนาที พบว่ามีแต่ท่านอาจารย์เหลยจินที่ชนะ ท่านอาจารย์ปาปูแพ้มากที่สุด ใกล้จะเดือดแล้ว
นางรีบกลับแพไม้
เกาต้าฟู่ทำรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งเสร็จแล้ว กำลังฝึกบนน้ำแข็ง
ลู่ซิงเฉินพาหลานหลานกับเจ้าแกะน้อยมาด้วย พูดกับเกาต้าฟู่และกู้เหยียนจือว่า: "ข้าจะออกไปสำรวจข้างนอก พวกเจ้าดูแลแพไม้ให้ดี"