ในหุบเขาที่พึ่งฉีกออกจากกันเมื่อครู่ มีต้นสนแดงยักษ์โผล่ขึ้นมา บนต้นสนนั้นมีห่วงโซ่สีทองขนาดใหญ่โตมาก
ห่วงโซ่นั้นเปล่งประกายรุ้งเจ็ดสี ชักยาวลงไปถึงพื้น
ข้างห่วงโซ่ยังมีหมีขาวตัวใหญ่ยักษ์อีกหนึ่งตัว กำลังดิ้นรนอย่างเกรี้ยวกราดฉีกกระชากห่วงโซ่
เสียง "ฮือๆ" นั้น ก็คือเสียงห่วงโซ่ถูกกระชากจนกระทบกันเอง
ต้นสนแดง ห่วงโซ่สีทอง หมีขาว ต่างมีขนาดใหญ่โตมากทั้งสิ้น
สามสี แดง ทอง และขาว สานประสานกัน งดงามและบ้าคลั่ง!
หมีขาวนั้นเริ่มร้อนใจ ส่ายห่วงโซ่ไปมาราวกับคลั่ง ดูท่าทางอยากจะดึงห่วงโซ่ออกจากต้นไม้ แต่ไม่ว่ายังไงก็สำเร็จไม่ได้
ทุกคนตะลึงงัน
ครู่ใหญ่ เกาต้าฟู่ถึงกับเอ่ย "น นี่... หมีขาวตัวนี้เราสู้ไม่ได้ใช่ไหม?"
ก็จริง แถมยังไม่ต้องลงมือด้วยซ้ำ
หมีขาวตัวนี้ไม่เหมือนหมีขาวธรรมดา พวกเขาสู้มันไม่ไหวแน่นอน
ลู่ซิงเฉินหน้าตึง โบกมือให้คนข้างหลัง บอกให้ทุกคนรีบออกจากที่นี่
จริงอยู่ หมีขาวตัวนี้ใหญ่เกินไป ค่าพลังการต่อสู้สูงเกินไป ถ้ามันมองเห็นพวกเขา ทุกคนจะอันตรายมาก
ทุกคนรีบร้อนวิ่งกลับลงเชิงเขา
ส่วนลู่เฮ่าเยว่ ลู่ต้าเฉียว และลู่เสี่ยวเฉียว กลับไปที่รถเลื่อนน้ำแข็ง เพราะรถเลื่อนอยู่ไกลกว่า พวกเขาต้องไปเฝ้า
ลู่ซิงเฉินกำลังแก้ปัญหาไม่ออก
ถ้าเดาไม่ผิด ห่วงโซ่สีทองเมื่อครู่ก็คือกุญแจคุมน้ำแข็ง แต่ตอนนี้มีหมีขาวยักษ์เฝ้าอยู่ พวกเธอจะแย่งมันมาได้ยังไง?
ลู่ซิงเฉินหันไปมองฉู่หงอี "ยังมีการ์ดตรวจจับสัตว์อสูรอยู่ไหม?"
ฉู่หงอีส่ายหัว "หมดแล้ว มีแค่ใบเดียว ให้เธอไป"
แบบนี้ก็ไม่มีทางตรวจจับความชอบของหมีขาวตัวนั้นได้