ลู่ซิงเฉินกำลังอยู่ในสภาพก้าวไปไม่ถูก
ที่นี่มีทั้งแมวน้ำตัวเล็กและฉีฟ่างซิน เธอไปไหนไม่ได้ ถ้าเดินจากไปแล้วพวกเขาเกิดอันตรายขึ้นมา เธอจะช่วยทันได้อย่างไร
แต่ถ้าไม่ไปดูวังเงือก เธอก็กังวลไม่น้อย
จะทำยังไงดี?
ก่อนที่เธอจะตัดสินใจได้ นักล่าห้าก็เดินมาหาเสียก่อน "นี่ เฮยซื่อ ทำอะไรอยู่ เดี๋ยวนี้เลย เดินมา!"
ลู่ซิงเฉินเดินไปหาแล้วถามอย่างแปลกใจ "เกิดอะไรขึ้น?"
นักล่าห้าหยิบขวดยาสีดำออกมา ดวงตาเป็นประกาย "มีของดีอย่างหนึ่ง อยากให้เจ้าช่วยทดสอบดู!"
นักล่าสิบเอ็ดวิ่งตามมาทัน รีบร้อนจนหน้าเปลี่ยน "ห้า! ของที่เจ้าทำมานี่ดูแล้วก็มีพิษชัด ๆ ห้ามให้เฮย์สี่กินเด็ดขาด!"
นักล่าห้าสั่นเสียง "ทำไมจะห้าม? มันก็แค่ของทดลองคนหนึ่ง!"
นักล่าสิบเอ็ด "เชื่อข้าเถอะ ห้ามจริง ๆ ยังไม่มียาแก้พิษด้วย ถ้าเป็นเหมือนคนคนก่อน คือกินแล้วประสาทสัมผัสทั้งหมดเสียหายหมด จะทำยังไง?"
นักล่าห้า "ไม่ต้องมายุ่ง!"
นักล่าสิบเอ็ดขวางตัวลู่ซิงเฉินไว้ "ไม่ได้!"
นักล่าห้ามองทั้งคู่อย่างหม่นหมอง "ได้ งั้นไม่ให้นางกิน ข้าจะไปหาคนอื่นมาทดสอบ!"
เขาถือขวดยารีบเดินตรงไปยังแถวบ้านฝั่งนั้น
นักล่าสิบเอ็ดเบียดลู่ซิงเฉินเบา ๆ กระซิบ "กลับไปนอนเถอะ ไม่มีเรื่องอย่าออกมาเด็ดขาด ห้ามันบ้า ๆ บอ ๆ อาจบังคับป้อนยาให้เจ้าก็ได้ ระวังตัวให้ดี!"
ลู่ซิงเฉินจึงต้องกลับเข้าห้อง
เธอใจไม่อยู่จริง ๆ ปล่อยเจ้าแกะน้อยออกมาแล้วบอก "เจ้าฟังให้ดี ๆ นะ ดูว่าพวกมันพูดว่าอะไร"
เจ้าแกะน้อยตั้งหูฟังอย่างตั้งใจ
ทันใดนั้น เสียงตะโกนด้วยความสยดสยองก็ดังมา ตามด้วยเสียงอาเจียน แล้วก็เสียงกรีดร้องสุดเสียง