สิ่งที่ล่าห้าลากออกมาเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
ผู้หญิงคนนั้นผมเผ้ารุงรัง ยุ่งเหยิง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นลู่ซิงเฉินพอดี
เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ส่งเสียงกรีดร้องว่า “นั่นนายนิ!”
ลู่ซิงเฉินอึ้งไปชั่วขณะ เธอจำคนตรงหน้าได้ในไม่ช้า — หลี่เหวินหลิน!
หลี่เหวินหลินเคยเป็นหัวหน้ากลุ่มลู่ซิง ครั้งหนึ่งเพื่อสังหารลู่ซิงเฉิน ได้รวบรวมคนจำนวนมากเข้าล้อมโจมตีนาง
สุดท้ายลู่ซิงเฉินไปขอความช่วยเหลือจากโครงกระดูกดำกลุ่มโจรสลัดและ NPC อื่น ๆ สังหารพวกเขาจนกระจัดกระจาย
ฉวยโอกาสในยามศึกอลหม่าน หลี่เหวินหลินหลบหนีไป มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งรับปากจะช่วยนางสังหารหลี่เหวินหลิน
หลังจากนั้น ชายวัยกลางคนคนนั้นก็ได้รวบรวมคนบางส่วนที่เหลือของกลุ่มลู่ซิง แล้วก่อตั้งกลุ่มขึ้นมาใหม่ เขาเคยบอกกับลู่ซิงเฉินว่า หลี่เหวินหลินได้ถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ตกลงไปในทะเลลึก
จากนั้น ก็ไม่มีข่าวคราวอีก
ไม่เคยคิดเลยว่า หลี่เหวินหลินจะดวงแข็งนัก มีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้!
หลังจากนั้นนางก็ดูจะเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด ในช่องแชทไม่เคยส่งข้อความและก็ไม่มายุ่งกับลู่ซิงเฉินอีก ทุกคนล้วนคิดว่านางตายไปแล้ว
หลี่เหวินหลินมองลู่ซิงเฉิน แล้วมองพวกคนล่าห้าอีก ก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้งว่า “นี่นายพวกก็คบหากับพวกนั้นด้วย!”
ล่าสิบเอ็ดทำหน้าตกตะลึงเล็กน้อยมองลู่ซิงเฉิน “แปลกดีนะ นางดูออกว่านายหน้าคุ้น ๆ?”
ล่าห้าส่งเสียงหึ “แน่นอนว่านางรู้จักนาง!”
หลี่เหวินหลินอึ้งอยู่สองสามวินาที จู่ๆ ก็ส่งเสียงร้องว่า “ใช่ ฉันรู้จักนาง ฉันรู้จักนาง นางเก่งมาก นางเคยฆ่าคนมาไม่น้อย นางรู้จัก NPC จำนวนมาก นางนางนางชื่อ...”