“วิ้ง” เป็นพักเดียว ลู่ซิงเฉินก็เคลื่อนย้ายไปถึง
เพิ่งมาถึงก็ได้ยินเสียง “ป๊ะ” แล้วตามมาด้วยเสียงตะโกนดังลั่น “ขุดเร็ว ๆ ขุดเร็ว ๆ ขี้เกียจนะแกฉันจะหวดตาย!”
อ้าว? ยังมีคนอื่นอีกเหรอ?
“ตึบ” เสียงหนึ่ง ลู่ซิงเฉินร่วงลงบนพื้นทราย แหงนหน้าขึ้นมาก็สบตากับใครบางคนพอดี……
คนนั้นแหงนตาโต “ลู่ซิงเฉิน?”
ลู่ซิงเฉิน “ปาปูปรมาจารย์?”
นางยิ้มแฉ่งดีใจ “ปรมาจารย์ ทำอะไรอยู่เหรอ?”
ปาปูปรมาจารย์กำแส้ไว้ในมือ สีหน้าระวังตัวเต็มที่ “ทำไมต่อให้ฉันออกหาสมบัติทีไรก็เจอแกทุกที ลู่ซิงเฉิน แกตามจับผิดฉันหรือไง?”
ลู่ซิงเฉิน ก็……
นางแอบชำเลืองมองไปข้างหลังปรมาจารย์ ก็เห็นผู้ชายผุๆ กรังๆ คนหนึ่งก้มก้นชันกำลังขุดทรายอย่างขะมักเขม้น
คนนั้นหันมากลองตาลู่ซิงเฉินหนึ่งครั้ง สีหน้าหมดสภาพ
ก็คือเซี่ยหยุนเฟยนี่เอง
งั้นเซี่ยหยุนเฟยโดนปาปูปรมาจารย์จับมาเป็นแรงงานบังคับสินะ?
ปรมาจารย์ออกขุดสมบัติ?
ในทะเลทรายนี่ก็มีสมบัติของปาปูปรมาจารย์ด้วยเหรอ?
ลู่ซิงเฉินตาสว่างวาบ “ปรมาจารย์ ข้าช่วยมั้ย?”
ปาปูปรมาจารย์ปฏิเสธรวดเร็ว “ไม่เอา ลู่ซิงเฉิน แกไปยุ่งกับธุระของแกเถอะ บ๊ายบาย!”
ลู่ซิงเฉินจะยอมไปได้อย่างไร ยังไงก็หาปรมาจารย์เจอยาก ๆ อย่างน้อยต้องเอาสิทธิ์การถอนสกิลกลับมาให้ได้ก่อน!
นางมองดูริมฝีปากแห้งแตกร้าวของปรมาจารย์ แล้วหยิบขวดน้ำผลไม้ทะเลทรายออกมา ยิ้มแฉ่งพูดว่า “ปรมาจารย์ เหนื่อยหรือยัง? กระหายหรือยัง? เชิญสิ เครื่องดื่มรสเปรี้ยวหวานอร่อยสุด ๆ!”
ปาปูปรมาจารย์แม้จะระแวงลู่ซิงเฉินเต็มบาท แต่ก็ต้านทานเครื่องดื่มสีส้มแก้วนี้ไม่ไหว
เขาฮึดเสียงหนึ่ง แย่งน้ำผลไม้ทะเลทรายไปอย่างรวดเร็ว แล้วโกลกโกลกดื่มจนหมดขวดในยืดเดียว