ทันใดนั้น ลู่เฮ่าเยว่ก็พึมพำออกมาเบา ๆ ว่า "ไม่ได้!"
ปรมาจารย์เป๋อยเหยินยิ้มเล็กน้อย หันไปถามว่า "เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"
สายตาของเขาดุดัน ใบหน้าแฝงความสงสัย จ้องมองลู่เฮ่าเยว่อย่างไม่วางตา
ลู่เฮ่าเยว่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย เพียงแค่พึมพำว่า "ไม่ได้!"
จู่ ๆ เขาก็ขยับตัว พุ่งชนเข้าหาลู่ซิงเฉิน ลู่ซิงเฉินตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขวาง ปล่อยให้เขาชนเข้ามา ในจังหวะที่ทั้งสองชนกัน ลู่ซิงเฉินรู้สึกได้ว่ามือของตนเย็นเฉียบราวกับมีอะไรถูกยัดใส่มา
ปรมาจารย์เป่ยเย่พูดเสียงเย็น "ลู่ฮ่าวเยว่ กลับมา!"
ลู่เฮ่าเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เดินกลับไปที่เดิมอย่างมึนงง
ปรมาจารย์เป๋อยเหยินมองเขาอย่างละเอียด แล้วจู่ ๆ ก็ยกมือขึ้น "ม่านทรายเหลืองเพลิงกล้า... จงก่อ!"
ลู่ซิงเฉินรู้สึกระแวงในใจ ถอยหลังหนึ่งก้าว "ฟิ้ว" เสียงหนึ่ง ทัศนียภาพรอบข้างเปลี่ยนไป พวกเขากลับมาอยู่ในทะเลทรายอีกครั้ง
โชคดีที่ปรมาจารย์ปาปู กู้เหยียนจือ และเกาต้าฟู่ ต่างอยู่ข้างกายเธอ
ทรายเหลืองทอดยาวสุดลูกหูลูกตา พระอาทิตย์เจิดจ้ากลางฟ้า ไอร้อนระอุ อากาศร้อนระอุอย่างบอกไม่ถูก
ปรมาจารย์ปาปูทนไม่ไหว "บ้าจริง ร้อนเหมือนมีดไฟตกลงมา!"
เกาต้าฟู่ก็กลัวร้อนเช่นกัน เขาเช็ดเหงื่อแล้วยกนิ้วโป้งให้ปรมาจารย์ปาปู "ปรมาจารย์ อุปมาได้เข้าท่าจริง ๆ!"
ยังไม่ทันพูดจบ ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีแดง เปลวไฟหนาแน่นเป็นหย่อมใหญ่ตกลงมา
เกาต้าฟู่ร้องเสียงหลง "ไฟตกแล้ว!"
เพียงชั่วพริบตา เปลวไฟตกลงมาบนตัวทุกคน ลู่ซิงเฉินสะบัดดาบยาวปัดเปลวไฟที่ตกลงมาเป็นหย่อม ๆ เกิดเสียง "กริ๊งกราว" ดังก้อง
ลู่ซิงเฉิน "ปรมาจารย์ ท่านพูดถูกแล้ว มันคือมีดไฟ!"
มีดที่ติดเปลวไฟ แวววาวเจิดจ้า!