ส่วนหัวมังกรเปล่งแสงสีทองออกมา
คนทั้งกลุ่มตกใจกลืนไม่ลงคำ ไม่กล้าโจมตีต่อแล้ว รีบถอยไปข้าง ๆ ถึงกับหยิบการ์ดป้องกันออกมาระวังตัว
หลานหลานกล้าหาญสุด ๆ ด่าใส่อย่างเดือด: “ใครน่ะ! ใครกัน! เจ๊กอะไรกันมากมาย? มีความสามารถก็ออกมาสิ!”
ร่างเล็ก ๆ พลิกตัวกลางอากาศ ซู่ลงมาอย่างรวดเร็ว จิกจะงอยลงไปในปากของส่วนหัวมังกร...
แสงทองนั้นหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
หลานหลาน: “ข้าจะดูให้ออกว่าเจ้าเป็นของกากน้อยแบบไหน!”
ฉู่ไป๋อี้แฝงเสียงหัวเราะเยาะ: “เป็นนกโง่จริง ๆ !”
เสวียนหยวนหลิงอวิ๋นก็พยักหน้า พูดแซวว่า: “ลู่ซิงเฉิน นกของเธอกล้าหาญแบบนี้ สักวันต้องเจอเคราะห์...อ้า?”
หลานหลานบุกออกมาจากหัวมังกร จะงอยแหลมคาบสิ่งเล็ก ๆ สีทองออกมาหนึ่งชิ้น
สิ่งนั้นเปล่งแสงทองระยิบระยับ ก่อนแสงจะดับลง
ตอนนั้นเอง ทุกคนถึงเห็นชัดว่ามันคือหนูตัวเล็กที่มีขนสีทองทั้งตัว
หนูทองร้องจี๊ดสุดเสียง แล้วด่ากระจาย: “วางลง! วางฉันลงเดี๋ยวนี้! ไอ้โง่!”
หลานหลานโกรธจัด: “เป้ะ! ไอ้หนูขี้ขลาดที่หัวโผล่ปลายซ่อนหาง!”
พอมันอ้าปากพูด หนูทองก็ร่วงลงมา
ตกถึงพื้น หนูทอง “ตึง” ตัวใหญ่ขึ้นทันที
ใหญ่ราว ๆ ลูกหมูตัวหนึ่ง มันเงยหน้าตะโกน: “ไอ้ขี้โง่!”
หลานหลานเดือดสุด ๆ: “ไอ้หนูตาย! ของกากน้อยที่ไม่กล้าออกมาเจอแสง!”
ด่าเสร็จ มันหันหัวไปด่าเสวียนหยวนหลิงอวิ๋นกับฉู่ไป๋อีต่อ: “พวกของกากใหญ่สองตัว! เมื่อกี้ด่าข้าใช่ไหม? ไอ้โง่ ไอ้ขี้ขลาด ไอ้มือแพ้ ถุย!”
หลานหลาน: “ขี้ขลาดขนาดนี้ ยังมีหน้าอยู่ต่อไปอีกเหรอ? ของกาก!”
หนูทองพุ่งชนเสวียนหยวนหลิงอวิ๋นที่ใกล้ที่สุด: “ไอ้ของกาก!”