ลู่ซิงเฉินมองดูรอยเลือดริมกำแพงแล้วส่ายหัว “มันไม่ออกมาช่วงนี้แน่!”
เมื่อครู่มันได้รับบาดเจ็บที่ฝ่าเท้า ความเร็วตกลงมากจนตอนนี้ยังไงก็ไม่กล้าออกมา
ลู่ซิงเฉินหยิบก้อนเหล็กกล้าชั้นสูงออกมาอุดรู
จริง ๆ ด้วยแรงกัดของหนูทองยักษ์ การอุดด้วยก้อนเหล็กกล้าแค่นี้ก็ไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่อย่างน้อยถ้าหนูทองยักษ์ดันออกมาทางนี้ ก็จะมีเสียงเตือนให้คนระวังตัว
ทำธุระเสร็จ ลู่ซิงเฉินหันกลับมา
เอ๊ะ?
เสวียนหยวนหลิงอวิ๋นกำลังวางผลึกเทเลพอร์ตหนึ่งก้อนลงไปในปากของศีรษะมังกร
ต่อมา ศีรษะมังกรที่สลักลายอย่างประณีตก็ส่งเสียงขึ้น [ขอบคุณครับขอบคุณครับ กรุณาเอาอีกหนึ่งก้อน!]
เชอะ ยังสุภาพอีกนะ!
เสวียนหยวนหลิงอวิ๋นดีใจมาก หยิบผลึกอีกก้อนใส่ลงไป ศีรษะมังกร [ขอบคุณครับขอบคุณครับ กรุณาเอาอีกหนึ่งก้อน!]
เพราะกลัวลู่ซิงเฉินจะเดินมา เสวียนหยวนหลิงอวิ๋นจึงรีบสุดตัว ไม่ทันให้ศีรษะมังกรพูดจบ ก็ใส่ผลึกอีกก้อนลงไปแล้ว
ศีรษะมังกร [ขอบคุณครับขอบคุณครับ กรุณาเอาอีกหนึ่งก้อน!]
สีหน้าของเสวียนหยวนหลิงอวิ๋นเปลี่ยน “ทำไมล่ะ?”
ฉู่ไป๋อี “แปลก ผลึกสามก้อนยังไม่พอเหรอ? การเทเลพอร์ตต้องใช้กี่ก้อน?”
เสวียนหยวนหลิงอวิ๋น “คนที่ไปสนามล่าสังหารปลายฤดูใบไม้ผลิบอกไว้ว่าเขาใช้สามก้อน”
ฉู่ไป๋อี “อาจจะโกหกก็ได้?”
เสวียนหยวนหลิงอวิ๋นทำหน้ากังวล “ไม่รู้ แต่ผมไม่เหลือผลึกแล้ว”
หน้าลู่ซิงเฉินเคร่งลงทันที “พวกคุณยังมีผลึกเหรอ?”
ไม่ใช่ว่าพวกเขามีผลึกแค่สามก้อนเท่านั้นเหรอ?