กู้ฉู่เหมือนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย ขาอีกเจ็ดข้างพุ่งไปมาราวไร้น้ำหนัก ไม่นานขาที่ถูกกู้เหยียนจือฟันขาดก็งอกกลับมาใหม่
มันก็เหมือนเยว่เสี่ยวหนิง ราวกับมีร่างอมตะ
ยิ่งกว่านั้น ไม่รู้จักเหนื่อย
โจมตีไปแล้วนับสิบกว่านาที กู้ฉู่ก็ไม่เป็นอะไรเลยสักนิด
ลู่ซิงเฉินหยุดชะงัก มองไปที่เหลียอี
ต้องฆ่าคนผู้นี้ก่อน!
นางแอบสั่งการหลานหลานกับเจ้าแกะน้อย แล้วพูดในกลุ่มแชทว่า "พี่เกา พี่กู้ รวมพลังสังหารเลี่ยอี!"
กู้เหยียนจือ/เกาต้าฟู่ "ได้!"
ลู่ซิงเฉินเหวี่ยงดาบรุ้งยาว—รุ้งพาดฟ้า!
นางเก็บท่าไม้ตายนี้ไว้ตลอด ก็เพื่อรับมือเหลียอีโดยเฉพาะ
รุ้งพาดฟ้า แสงรุ้งจ้าสุดสายตา!
หลานหลานส่งเสียงร้องไพเราะ—เสียงก้องไม่รู้จบ ท้องฟ้าก็กังวานไปด้วยดนตรีเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร!
เจ้าแกะน้อยเขาเงินบนหัวแวบวาบ พุ่งเข้าใส่เหลียอี
ร่างคล่องแคล่วของกู้เหยียนจือพุ่งตรงไปราวลูกธนู
อาจารย์ปาปูซึ่งฟื้นสติได้ก้าวเท้ายาว ๆ วิ่งตามมา
ที่จริงถ้าไม่โดนปาอีปาลอบทำร้าย ต่อให้อยู่คนเดียวเขาก็จัดการเหลียอีได้ น่าเสียดายที่กำลังรบของเขาเสียหายหนัก ทำได้แค่พึ่งลู่ซิงเฉินและพวก
ทุกคนรุมเหลียอีพร้อมกัน ไม่แยแสกู้ฉู่ที่อยู่ด้านหลังเลย
"ฟืด" แสงรุ้งฟันลงใส่เหลียอี ภายใต้การล้อมกดหลายรอบ เหลียอีส่งเสียงร้องเจ็บปวด
แขนข้างหนึ่งเลือกกลบหล่นลงพื้น
ใบหน้าเหลียอีซีดเผือด ยืนแทนค้างอยู่กับที่ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจกลัว "ลู่ซิงเฉิน เจ้า..."