ลู่ซิงเฉินหน้าตึง
เธอคิดถึงสถานการณ์แบบนี้มาก่อนแล้ว
เมื่อผู้ล่าหนึ่งสามารถทำให้ผู้เล่นจำนวนมากใช้เป็นเครื่องมือได้ ย่อมควบคุมเอ็นพีซีได้เช่นกัน
แน่นอนว่าเธอก็คิดถึงวิธีรับมือไว้แล้ว ไม่คิดแค่ว่าจะต้องใช้เร็วขนาดนี้!
ลู่ซิงเฉินกำลังจะขยับตัว ก็เห็นปรมาจารย์ปาปูตะโกนลั่น "หนูตัวดี! วันนี้ฉันจะฟาดให้ตาย!"
ร่างของเขาสั่นสะเทือน ร่างกายขยายใหญ่ ส่วนสูงมีถึงสิบกว่าเมตร เรียกได้ว่ายักษ์ตัวจริง
เวทีประลองแทบจะรองรับเขาไม่ไหว
แต่ก่อนที่ปรมาจารย์ปาปูจะได้ลงมือ ปาปาป่าก็กระโดดกอดขาเขาไว้อีกครั้ง "เธอ…กลับมา!"
ปรมาจารย์ปาปูที่เพิ่งสูงขึ้นก็งันงก ร่างยุบลงเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ไม่ช้าก็กลับคืนสภาพเดิม
ปรมาจารย์ปาปูตะโกนลั่น "ดีนักหรอกนัก หนูตัวดี! เมื่อกี้เจ้าทำอะไรฉัน!"
ตอนที่เห็นปรมาจารย์ปาปูขยายร่าง ผู้เล่นจำนวนมากเริ่มเห็นความหวัง แต่พอเห็นท่านยุบกลับ ทุกคนก็เร่งร้องกันขึ้นทันที
"ปรมาจารย์ปาปูถูกลูกชายตัวเองวางยา?"
"เมื่อกี้ปาปาป่ากอดขาท่าน ทำอะไรสักอย่างแน่ ๆ"
"จบแล้ว ๆ ฉันว่าปรมาจารย์ปาปูจะเก่งกว่านี้ แต่ก็ไม่สำเร็จซะแล้ว นี่จะทำยังไงดีวะ"
"จะทำยังไง ก็แพ้ไง ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้หวังอะไร จริง ๆ ลู่ซิงเฉินที่บีบให้ผู้ล่าหนึ่งต้องใช้กลยุทธ์นี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว"
เยว่เสี่ยวหนิง "ฮ่าฮ่าฮ่า หมดท่าแล้วใช่ไหม!"
ลู่ซิงเฉินเอ๋ยกับปรมาจารย์ปาปู "มาสิ ปรมาจารย์? ลืมเรื่องที่พวกเราต้องทำไปแล้วหรือ?"