ลู่ซิงเฉิน: …...
คางสองชั้น?
น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?
เธอมองเจ้าตัวจุ๊บปากร้าไล่ตั้งแต่หัวจรดหาง แล้วก็พบว่า… มันอ้วนขึ้นจริง ๆ!
ช่วงนี้เจ้าช่างเจรจาใช้ชีวิตสบายดี กินแล้วนอน นอนแล้วกิน อาหารเหลือเฟือ ถูกเลี้ยงจนเกินขนาดซะแล้ว
เห็นทุกคนนั่งดูละครกันอยู่ เจ้าจุ๊บปากร้าเลยแตกสลาย "เจ้าเงียบ ทำไมแกไม่ช่วยฉันบ้างเนี่ย!"
เจ้าเงียบนอนแผ่ฮืดๆ หอบถอนใจ "โฮ่ว... เดี๋ยว... เดี๋ยวฉัน... ให้ฉันพักหายใจแป๊บ!"
เมื่อครู่มันก็ถูกหมาป่าเงินหิมะไล่ล่ามาจนเหนื่อยเลี่ยน กู้เหยียนจือกับเกาต้าฟู่เพิ่งจัดการให้ไปได้
มันก็เหนื่อยนะ!
เสี่ยวไป๋มองเฉย ๆ จากด้านข้าง "ไม่ต้องสนใจมัน พวกเธอไปกำจัดอีกสองตัว!"
พอหัวหน้าสั่ง คนทั้งหลายย่อมไม่ฉุกละหมั่น รี่พร้อมกันออกไปทันที
เหลือเพียงเสียงร้องสั่นเครือของเจ้าจุ๊บปากร้า
สามคนหาเจ้ากระต่ายหิมะเจออย่างรวดเร็ว
เจ้ากระต่ายหิมะความเร็วสุดขั้ว เหมือนดาวตกพุ่งผ่าน ทำเอาหมาป่าเงินหิมะที่โด่งดังเรื่องความไวต้องวิ่งวนตามจนมึนตึ้บ
สามคนสกัดตัวหนึ่งไว้ได้ทันที มีหลานหลานกับเจ้าแกะน้อยช่วยล้อมอีกชั้น ไม่นานก็จบมันได้
อีกตัวใช้วิธีเดิม ก็จัดการได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน
ด้วยการแยกชิ้นส่วนของลู่ซิงเฉิน พวกเขาได้รับแปลนดาบระดับแรร์หนึ่งใบ และแปลนลูกศรซ่อนแขนระดับแรร์หนึ่งชิ้น
แปลนธนูแขนเสื้อระดับหายากมอบให้เกาต้าฟู่ ส่วนอาวุธที่ดีที่สุดของลู่ซิงเฉินกับกู้เหยียนจือเป็นระดับตำนานแล้ว ถือว่าเพียงพอ