กู้เหยียนจือก้าวยาว ๆ เดินไป แล้วอุ้มไข่สัตว์เลี้ยงขึ้นมา
"กร๊าก" เปลือกไข่สัตว์เลี้ยงแตกออก ก้อนสิ่งมีชีวิตสีขาวโพลนตกลงมา ทับหัวลูกหมาดำ
"โฮง~" ลูกหมาดำร้องขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ขยับตัวเล็กน้อยแล้วก็หลับต่อ
ลู่ซิงเฉินกับเกาต้าฟู่เดินเข้าไปดู ในที่สุดก็เห็นชัดว่าก้อนสีขาวโพลนนั้นคืออะไร
มันคืองูน้อยที่ม้วนตัวกอดกัน ลำตัวสีขาวสะอาดราวกับหยกสีขาว ส่องประกายวิบวับ ดวงตาปิดสนิท นิ่งไม่ไหวตัว ราวกับกำลังหลับอยู่
มันตัวเล็กเกินไป ม้วนตัวแล้วก็ประมาณขนาดฝ่ามือเดียว ตอนอยู่ในไข่สัตว์เลี้ยงแทบมองไม่เห็นเลย ไม่แปลกที่เกาต้าฟู่จะคิดว่ามันถูกกินไปแล้ว
เกาต้าฟู่อุทาน "กู้เหยียนจือ นี่มันสัตว์เลี้ยงของแกเหรอ? เล็กขนาดนี้เลย? เร็ว! ลองจับดูสิ ดูว่าร้อนหรือเย็น!"
กู้เหยียนจือหยิบงูน้อยขึ้นมาแล้ว งูน้อยก็นิ่งเฉยไม่ขยับ
ลู่ซิงเฉินกับเกาต้าฟู่ต่างระมัดระวังลูบไปหนึ่งครั้ง แล้วรีบถอนมือกลับ งูน้อยเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง แถมยังแข็งกระด้างอีกด้วย
เหมือนถูกแช่แข็งเอาไว้ทั้งเป็น
งูน้อยในมือของกู้เหยียนจือ ม้วนตัวได้พอดีขนาดฝ่ามือ
เกาต้าฟู่อดไม่ได้ที่จะลูบหัวมัน แล้วก็ลูบหางต่อ พูดด้วยความแปลกใจ "เอ๊ะ ไม่ขยับเลยนะ มันไม่ขยับเลยสักนิด จะตายไปแล้วหรือเปล่า?"
ทั้งเย็น ทั้งแข็ง ทั้งไม่ขยับ มองยังไงก็เหมือนตายแล้วชะมัด
กู้เหยียนจือ "ไม่ตาย!"
ถ้าไม่ตายแล้วทำไมถึงไม่ขยับล่ะ?
ลู่ซิงเฉินนึกออกทันที "มันไม่ได้เข้าสู่การจำศีลหรอกเหรอ?"
งูนั้นกลัวความเย็นมาก ข้างนอกก็หนาวขนาดนี้ ไม่ใช่ว่ามันจะเข้าจำศีลตั้งแต่ยังไม่ทันฟักออกมาเลยหรอกน่า?
เสี่ยวไป๋ตื่นขึ้น มองไปหนึ่งครั้ง แล้วยืนยันคำพูดของลู่ซิงเฉิน "ที่นี่หนาวเกินไป ไม่เหมาะกับมัน มันเลยเข้าสู่การจำศีล แต่เปลือกไข่เป็นสารอาหารที่ดีมากสำหรับมัน ควรรีบให้มันกินเสียที เด็กคลอดก่อนกำหนดอยู่ยากนะ!"