เข้าใจแล้ว! หลานหลานไม่ค่อยมีความอ่อนโยน!
ยุ่งยากจริง ๆ!
เสี่ยวหลานหลานนี่!
หลานหลานดีใจจนเร่งรัด: "เร็วเลย ๆ ตอนนี้มันอารมณ์ดีแล้ว ต้องให้ผลไม้แดงฉันสิ!"
ลู่ซิงเฉินก็ไม่มีอารมณ์จะหยอกล้อ นำผลหินขาวออกมา 10 ผล โยนให้: "ได้ ๆ ได้ ไปได้แล้ว!"
หลานหลานหยิบห้าผลเข้าปากในคราวเดียว อีกห้าผลกุมด้วยกรงเล็บ พูดก้ำกึ่ง: "โอ๋ ว่าจะเอาไปฝากปาปูสักสองสามผล"
มันหันตัววิ่งกรูออกจากเพิงไป
ในความรีบร้อน ผลแดงหนึ่งผลร่วงหล่นลงพื้น
ลู่ซิงเฉินหันกลับไปปิดประตู ไม่ทันสังเกตว่า นกกระเรียนเซียนตัวที่ขาพิการกระโดกกระโดเดินมาถึงข้างผลไม้ แล้วก้มลงกลืนกลายเข้าไป
ลู่ซิงเฉินหันกลับมา
นกกระเรียนเซียนยืดคอ ชะงักครู่หนึ่ง แล้วส่งเสียงร้องดังก้อง: "พ่อะ!"
ลู่ซิงเฉินสะดุ้ง: "อะไรนะ?"
เสียงของนกกระเรียนเซียนมีจุดเด่น คือใสและกังวาน ส่งไปได้ไกลสุดสายตา
เสียงร้องครั้งนี้ส่งตรงไปถึงหมู่บ้านเยียนอี่
คนทั้งหลายที่กำลังยุ่งอยู่ต่างเงยหน้าขึ้นมอง หน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นกกระเรียนเซียน: "พ่อ ๆ พ่อ!"
ลู่ซิงเฉิน: !!!
หยุดร้องสักที คนในหมู่บ้านเยียนอี่ตกใจกันหมดแล้ว!
นกกระเรียนเซียน: "พ่อ ๆ พ่อ!"
ลู่ซิงเฉินรีบร้อนจนมือไม้วุ่นวาย รีบใช้สกิล "เลี้ยงนกกระเรียนเทพ" หนึ่งครั้ง
ไม่ใช่อย่างอื่น แค่อยากให้มันหยุดร้องเท่านั้น!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น:
[นกกระเรียนเซียนรู้สึกผ่องใสเบิกบานอย่างยิ่ง เลี้ยงสำเร็จ!]
[ยินดีด้วย คุณได้ครอบครองพาหนะนกกระเรียนเซียน นกกระเรียนเซียนที่เลี้ยงสำเร็จแล้วใช้เป็นยานพาหนะเฉพาะทางอากาศได้ และยังฝึกเต้นรำกระเรียนได้อีก]
ลู่ซิงเฉินดีใจสุดขีด ที่แท้เป็นความดีของผลหินแดง!
ทีนี้ อาจไม่ต้องเหนื่อยยากเลี้ยงนั่นให้นี่ ปลอบโยนไปมา เพียงผลเดียวก็จบ!
อาจเพราะกินผลไม้ไม่พอ นกกระเรียนเซียนร้องได้ราวเจ็ดแปดนาทีก็สงบลง แล้วเอาคอเกี่ยวเกลือกแขนของลู่ซิงเฉินอย่างออดอ้อน
เหมือนกำลังง้อ
เยี่ยม!
ลู่ซิงเฉินดีใจมาก เธอใช้ยาบาดแผลรักษาบาดแผลของนกกระเรียนเซียนให้หาย จากนั้นเคาะขนของมันเบา ๆ แล้วพาเดินออกจากเพิงไป
แล้วกระโดดขึ้นหลังนกกระเรียนเซียน: "เสี่ยวอี้ มา บินรอบหนึ่ง!"