วันรุ่งขึ้น ลู่ซิงเฉินตื่นตั้งแต่ยังไม่ถึง 6 โมงเช้า วันนี้บ่ายสองโมง ตลาดจะเปิดอย่างเป็นทางการ
ตีหกของเช้า พ่อค้าส่วนใหญ่จะเข้าสู่พื้นที่ไล่รายกัน เพื่อเริ่มเตรียมสินค้า
ฝั่งผู้เล่นที่เป็นพ่อค้าสำรวจรายชื่อเสร็จมานานแล้ว รอแค่หกโมง ก็จะเข้ามาจัดวางร้าน
ฝั่ง NPC ที่เป็นพ่อค้าก็มาถึงแล้วเกือบหมด เหลืออีกไม่กี่คนที่จะมาภายในเช้านี้ พวกเขามีสิทธิพิเศษ ร้านบางส่วนถูกสำรองไว้ให้แล้ว
ลู่ซิงเฉินอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ ก็ไปเดินรอบดินแดนศักดิ์สิทธิ์เถาหยวนก่อน: [วันนี้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เถาหยวนพรลาภ——ไม่มี!]
วันนี้โชคลาภธรรมดา ลู่ซิงเฉินก็ไม่ได้ใส่ใจ แค่ไม่ใช่โชคร้ายก็พอแล้ว
เธอเดินทางมาถึงหมู่บ้านเยียนอี่
ในหมู่บ้านคนหมุนเวียนไปมา มากกว่าแต่ก่อนหลายเท่านับไม่ถ้วน หน้าร้านแต่ละร้านล้วนเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังวุ่นวาย
ฉู่หงอี เว่ยหลิน และคนอื่น ๆ กำลังช่วยต้อนรับ
ลู่ซิงเฉินเดินมาที่ลานกว้างแห่งหนึ่งใกล้ทางเข้า แล้วโบกมือปล่อยนกกระเรียนเซียนออกจากถุงอสูรวิศษ
เหล่านกกระเรียนเซียนกางกายอย่างงดงาม เสียงร้องกังวาน ทันใดนั้นก็ดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมาก
เพิ่งจะแปดโมง นกกระเรียนขาวตัวหนึ่งบินมาจากไกล แล้วร่อนลงตรงหน้าลู่ซิงเฉิน
บนหลังนกกระเรียนขาวมีคนสองคน คือปาปูปรมาจารย์ กับปาอีปา
ปาปูจองร้านไว้ให้ลูกชายปาอีปา วันนี้ปาอีปาจึงมาเพื่อจัดวางร้าน
ลู่ซิงเฉินยิ้มแฉ่งถามว่า "ปรมาจารย์ รู้สึกอย่างไรบ้าง"
นกกระเรียนเซียนตัวนี้ส่งไปให้ปาปูปรมาจารย์ตั้งแต่เมื่อวาน ลู่ซิงเฉินมีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว——ปาปูปรมาจารย์ต้องขี่นกกระเรียนเซียนไปเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าของเขาให้ได้ และต้องบินลาดตระเวนรอบเกาะเยียนอี่ด้วย