เสวียนหยวน: "วางใจเถอะ ตระกูลซวยหยวนจะช่วยพวกคุณล้างแค้น ดังนั้นตอนนี้เราห้ามปะทะหัวชนฝากับชาวถ้ำน้ำแข็ง ห้ามตาย!"
ชายผู้นั้นเสียขวัญ บ่นพึมพำว่า "ตอนนี้เราก็ทำศึกกับชาวถ้ำน้ำแข็งไปแล้ว ไม่สู้แล้วจะหนีไปไหน?"
เสวียนหยวน: "เราไปขอสันติภาพได้! พวกคุณเอาเนื้อสัตว์อสูรในกระเป๋าเก็บของออกมาให้หมด เราไปส่งเป็นของขวัญ!"
ชายผู้นั้นอึ้ง "ส่งของขวัญ? ให้ชาวถ้ำน้ำแข็ง?"
เสวียนหยวน: "ใช่ เราแค่ทำร้ายหมีขาวไป ความแค้นยังไม่ลึก ถ้าเราส่งเนื้อสัตว์อสูรให้เพียงพอ พวกเขาจะปล่อยพวกเราไป"
เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเขาก็พูดต่อ "นี่คือบทเรียนที่ตระกูลซวยหยวนสรุปไว้ พวกเขาเดินทางมาไกล ย่อมมีจุดประสงค์ คงไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่"
ทุกคนพยักหน้า
พวกเขาปรึกษากันสักพัก สุดท้ายซวยหยวนเฟิงเลือกคนไม่กี่คน แล้วเดินทางไปด้วยกันยังทิศทางหนึ่ง
คงจะไปที่ฐานทัพชั่วคราวของชาวถ้ำน้ำแข็งใกล้ ๆ
ลู่ซิงเฉินเดาว่า ชาวถ้ำน้ำแข็งชุดนี้น่าจะเป็นกำลังเสริมของอาจารย์ผู้เฒ่านักบวช
ตลอดทาง เธอให้เจ้าแกะน้อยแอบฟัง ได้ยินข้อมูลมาไม่น้อย
แท้จริงแล้ว ซวยหยวนเฟิงเป็นคนของตระกูลซวยหยวน ตลอดมาแอบสะสมกำลังของตนเองอย่างลับ ๆ และตั้งสาขาของตระกูลซวยหยวนขึ้นในเขต 33
เพราะลู่ซิงเฉินมีชื่อเสียงโด่งดังเกินไป ต่อมายังไปทำศึกกับซวยหยวนป้าเทียน เขาจึงตั้งตัวเงียบ ๆ
ผู้เล่นที่เขารวบรวมมา ไม่ก็มีเรื่องบานหน้ากับลู่ซิงเฉิน ไม่ก็ไม่พอใจลู่ซิงเฉิน
พวกเขาหวังให้รวมเขตโดยเร็ว เมื่อกองกำลังใหญ่ของตระกูลเสวียนหยวนมาถึง เมื่อนั้นก็ไม่ต้องหลบซ่อนอีกแล้ว เสวียนหยวนเฟิงกัดฟัน: "ทุกท่านวางใจ หลังรวมเขตแล้ว ในเขต 33 จะไม่มีลู่ซิงเฉินอีกต่อไป!"