ลู่ซิงเฉินร้อนใจจะขาด
เพราะนักบวชตงฮูอาจไล่ตามมาถึงตัวได้ทุกเมื่อ เธอจึงให้เกาต้าฟู่กับเสวียนหยวนเสี่ยวอู่ที่ฝีมืออ่อนกว่าไปตามหาท่านปรมาจารย์ปาปู
ส่วนเธอกับกู้เหยียนจือก็กระจายกันค้นหาไปรอบด้าน
ที่นี่เคยเป็นแปลงอัลฟัลฟาที่เขียวขจี แต่พอฤดูหนาวมาถึง อัลฟัลฟาก็เหี่ยวเหลือง รากบางส่วนฝังอยู่ใต้หิมะ ลู่ซิงเฉินก้าวเท้าลงในหิมะลึก ครั้งคราวก็เขี่ยกิ่งไม้แห้งใต้เท้าดูบ้าง
ยุ่งยากจริง ๆ ถ้ามีลูกแก้วตามหาสมบัติก็คงดี!
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ข้อความจากรองประธานเหยียนก็ส่งมาถึง “บอส ไม่ดีแล้ว ลูกทีมของบอสถูกจับแล้ว!”
ลู่ซิงเฉิน “อะไรนะ ใคร?”
เธอไม่ได้สั่งให้เกาต้าฟู่กับเสวียนหยวนเสี่ยวอู่ไปหาท่านปรมาจารย์ปาปูแล้วหรือ? มีท่านปรมาจารย์ปาปูอยู่ด้วย จะถูกจับได้อย่างไร?
รองประธานเหยียน “คนอ้วนหนึ่ง ผอมหนึ่ง!”
คนอ้วน? เกาต้าฟู่?
ลู่ซิงเฉินกำลังครุ่นคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงคำรามดังมาจากไม่ไกล “อ๊าก ไม่ไหวแล้ว ๆ เจ็บ ๆ เจ็บ!”
เป็นเสียงของเกาต้าฟู่
ต่อมาเสียงของหนิงซานชวนก็ดังขึ้น “อยากจะไปบอกลู่ซิงเฉินงั้นสินะ เอิ่มหม่อม ว่าไปแล้วมันมีประโยชน์อะไร?”
“ซวด” หนิงซานชวนลากเกาต้าฟู่มาถึงไม่ไกลจากลู่ซิงเฉิน ปุโรหิตตงฮูตามมาติด ๆ มือถือลากเสวียนหยวนเสี่ยวอู่มาด้วย
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่ก็ร้องลั่น “อย่าจับคอข้านะยะ ขอร้องให้คุณยายปล่อยข้าเถอะ!”