ลู่ซิงเฉินรีบไล่ตามไป
ตอนนี้เสี่ยวอู่วิ่งหนีไปจนถึงชายขอบหมู่บ้านเยียนอี่แล้ว เพียงก้าวเดียวต่อไปก็ออกจากตลาด
ลู่ซิงเฉินแชทส่วนตัวหาเขา "พาเขาออกไปนอกหมู่บ้าน ยิ่งไกลยิ่งดี!"
เสี่ยวอู่ "อะไรนะเจ้านาย ผมไม่มีเรือ!"
ลู่ซิงเฉินส่งเรือเจ็ตสกีให้หนึ่งลำ "นี่ ยืมใช้ก่อน"
เสวียนหยวนเสี่ยวอู่ "โอเค!"
เขาพาผู้เฒ่าจี้ออกจากหมู่บ้านเยียนอี่ ส่วนเสวียนหยวนเสี่ยวเอ้อร์กับเสวียนหยวนเสี่ยวซื่อกลัวเขาจะเป็นอันตราย จึงเดินตามไปตลอด
เห็นท่าทีประจบประแจงของผู้เฒ่าจี้ที่มีต่อเสี่ยวอู่ เสวียนหยวนเสี่ยวซื่อยิ่งอิจฉาหนักขึ้น "คนโง่มีบุญมีวาสนาจริง ๆ ทำไมเสี่ยวอู่ถึงโชคดีทุกครั้งแบบนี้นะ?"
เสวียนหยวนเสี่ยวเอ้อร์พูดเสียงเปรี้ยว "ฮะ คงโง่จนเกินไป ไม่ให้บุญหน่อยกลัวจะอยู่ไม่รอด"
ตอนนี้เสี่ยวอู่พาผู้เฒ่าจี้ขึ้นเรือเจ็ตสกี แล่นออกไปกลางทะเลแล้ว
สักพัก ลู่ซิงเฉินได้รับแชทส่วนตัวจากเสี่ยวอู่ "ไม่ใช่แล้วพี่ใหญ่ ผมทนไม่ไหวแล้ว ผู้ชราคนนี้เข้าขั้นบ้าแล้วนะ จะเอาผมเป็นลูกก็ได้ แต่จะเอาเป็นลูกอายุสี่ห้าขวบแบบนี้ได้ยังไง"
เสี่ยวอู่ "ผมฝากเขาไว้บนเกาะเล็ก ๆ แล้ว เอ๊ะ มีชิ้นส่วนระเบิดอยู่ด้วยนะ?"
ลู่ซิงเฉิน "ดี อดทนอีกแป๊บ"
เธอรู้ว่าเสี่ยวอู่ไปที่ไหนแล้ว! เยี่ยมเลย ให้ผู้เฒ่าจี้กับระเบิดของเขาอยู่ด้วยกันตลอดไปเลย!
ลู่ซิงเฉินตั้งใจจะสังหารเขาบนเกาะนั้น
เตรียมตัวเสร็จ เธอขี่หลานหลานบินตรงไปยังเกาะก่อนหน้านั้น
ไม่ช้าเธอก็ถึงจุดหมาย