ลู่ซิงเฉินร้อนใจขึ้นมาทันที
สมาชิกกลุ่มโจรสลัดที่เธอคุ้นเคยมีไม่ถึงสิบแปดคน ครั้งเดียวตายไปสามคน เสียไปเกินหนึ่งในสิบ
เธอจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกกลุ่มโจรสลัดยังกลับมาไม่ครบ การตายย่อมยังคงดำเนินต่อไป
แต่ที่นี่ก็มีทั้งหมีล่าและเรย์เอิน เธอแทบไม่ทันดูแลทั้งสองฝ่าย
ลู่ซิงเฉินรีบเป่าสังข์เรียกหงซาน ไม่ช้าเสียงของหงซานก็ดังมา พร้อมเสียงเรียกร้องดังลั่นรอบตัวนาง
มีเสียงอาวุธปะทะกันปนอยู่ด้วย ฟังแล้วรู้ได้ทันทีว่ามีคนจำนวนมากกำลังรบกัน
หงซาน: "เฮยซาน แกยืนก็แทบไม่อยู่แล้ว อย่าเสี่ยงสู้ตาย รอฉันเรียกคนกลุ่มโจรสลัดหงส์เพลิงมาก่อน"
เฮยซาน: "ไม่… นี่เรื่องของพวกเราเอง ห้ามดึงพี่ไปพัวพัน!"
หงซาน: "งั้นก็รอฉันสิ โธ่ ผู้หญิงตัวดีนั่นทำไมมันโหดจัง โมโหจะแตก นี่ ๆ ห้ามมองนาง!"
เสียงของเฮยซื่อดังมาอีก: "ฆ่า ฆ่า ฆ่า! ช่วยหัวหน้า ช่วยหัวหน้า! คิดว่าพวกเราเป็นพวกที่หาง่ายง่ายนักหรือไง?!"
รอบด้านครื้นครืนไปหมด
ทันใดนั้น เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้น: "อ๊ะ พี่ชายเฮยซื่อ ฉันเจอพี่อีกแล้ว พี่กลับมาเป็นแบบเดิมสักที!"
เลี่ยสืออี้นั่นเอง!
ลู่ซิงเฉินสะดุ้ง: "พี่หงซาน กลุ่มโจรสลัดโครงกระดูกดำกำลังรบกับใคร?"
หงซาน: "โธ่ ไม่รู้จัก หญิงสาวที่สวมผ้าคลุมใบหน้าคนหนึ่ง โหดมาก!"
ลู่ซิงเฉิน: "เลี่ยอี?"
หงซาน: "โอ๊ย ท่าจะเรียกชื่อนี้จริง ๆ!"
เสียงของเยวตงโหลวดังขึ้น: "ฮ่าฮ่าฮ่า กลุ่มโจรสลัดโครงกระดูกดำแล้วยังไง? ก็ยังเป็นแค่พวกไร้ค่า ฆ่า!"
หงซาน: "อ๊า โมโหจะแตก ปลาดุกปีศาจตัวนั้น!"