พี่น้องตระกูลเยว่ต่างอึ้งไปชั่วขณะ
เยว่เสี่ยวหนิงรู้สึกไม่น่าเชื่อ "ของล้ำค่าของพวกเราหายากขนาดนี้ พวกคุณจริง ๆ ไม่อยากรับผิดชอบการประมูลเลยเหรอ? รู้ไว้เถอะว่าพอยาคืนวัยออกมา จะมีปรมาจารย์มากมายมุ่งหน้าเข้ามา นี่ย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มชื่อเสียงและรายได้ให้หมู่บ้านเยียนอวี่ แต่พวกคุณกลับไม่เอา?"
ลู่ซิงเฉิน "ไม่เอา!"
เยว่ตงโหลวขมวดคิ้วแน่นมาตลอด
เมื่อครู่นี้ เขารู้สึกเหมือนทำของบางอย่างหายไป...
เขาเปิดกระเป๋าสะพายเก็บของ กวาดสายตามองผ่าน...
ไม่ใช่แล้ว ทำไมการ์ดมือเปล่าระดับสูงถึงหายไป?
เขาตั้งใจวางการ์ดมือเปล่าระดับสูงไว้ด้านนอกโดยเฉพาะ เพื่อจะได้แอบขโมยของลู่ซิงเฉินสักครู่ ทำไมถึงหายไป?
ดูเหมือนจะขาดอีกอย่าง อ้อ บัตรตรวจสอบระดับสูง
สีหน้าเยว่ตงโหลวเปลี่ยนไปทันที เขาเปิดตู้เซฟ ดวงตาก็เบิกโต—ยาคืนวัยหายไป!
หาย หายหมดแล้ว!
เป็นลู่ซิงเฉิน!
เขาตัดสินใจได้ทันที มองไปที่ลู่ซิงเฉินด้วยความโกรธสั่น "ลู่ซิงเฉิน คุณกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง?"
ที่นี่คือหมู่บ้านเยียนอวี่ คือเขตแดนของลู่ซิงเฉิน คือตลาด ลู่ซิงเฉินจะกล้าขโมยของได้ยังไง?
เยว่ตงโหลวยกมือขึ้น "ลู่ซิงเฉิน เมื่อครู่ข้าหายของไปสามอย่าง การ์ดมือเปล่าระดับสูงหนึ่งใบ บัตรตรวจสอบระดับสูงหนึ่งใบ และยาคืนวัย ข้าสงสัยว่ามีคนขโมยไป!"
เยว่เสี่ยวหนิงตกใจ "พี่! พี่ทำยาคืนวัยหายเหรอ?"
ลู่ซิงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย
จริง ๆ แล้ว ข้อความแจ้งเตือนของคนอื่นกับข้อความที่เธอเห็นไม่เหมือนกัน!