ลู่ซิงเฉินมุ่งหน้าไปยังตู้ปลายักษ์ก่อน แล้วถามปลาน้ำเงินตัวจิ๋วว่า "เยว่ตงโหลวกับหยวนเสี่ยวหนิงพูดอะไรกันอีก"
ปลาน้ำเงินตัวจิ๋วตอบ "ชู่ว์ เดี๋ยวแป๊บ!"
ผ่านไปครู่หนึ่ง ปลาน้ำเงินตัวจิ๋วถึงพูดขึ้น "ฟังจบแล้วค่ะผู้มีพระคุณ เดี๋ยวเล่าให้ฟังซ้ำทุกคำเลย!"
ปลาน้ำเงินตัวจิ๋วรีบเล่าบทสนทนาของสองพี่น้องให้ฟังทันที
เยว่เสี่ยวหนิง: "พี่ การประมูลแบบนี้รีบเกินไปแล้ว!"
เยว่ตงโหลว: "สถานการณ์เปลี่ยน ต้องประมูลทันที ฉันว่าลู่ซิงเฉินต้องรู้ทันอะไรบางอย่างแล้ว รอไม่ได้อีก!"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ก็ได้ คนของเลี่ยสืออีเตรียมตัวเรียบร้อยหรือยัง?"
เยว่ตงโหลว: "เรียบร้อยแล้ว!"
เยว่ตงโหลว: "เสี่ยวหนิง เราต้องเตรียมพร้อม ถ้าคนที่ได้ยาไปดื่มทันที อีก 5 ชั่วโมงผลข้างเคียงจะปรากฏขึ้น เราต้องออกจากหมู่บ้านเยียนอี่ให้ทันก่อนเวลานั้น"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ไม่มีปัญหา ออกจากหมู่บ้านเยียนอี่ได้ตลอดเวลา 5 ชั่วโมงเหลือเฟือ"
เยว่ตงโหลว: "เฮอะเฮอะ พอเราออกไปได้ จะส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้ลู่ซิงเฉินอีกชิ้น นี่คือราคาที่เธอต้องจ่ายสำหรับการขโมยของฉัน!"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ใช่ๆ ลู่ซิงเฉินน่ารังเกียจจริงๆ ต้องจัดการให้จืดชืด!"
ปลาน้ำเงินตัวจิ๋วกระดิกหาง "ก็เท่านี้ค่ะ ตอนนี้พวกเขาไปแล้ว"
ลู่ซิงเฉินดีใจตบปลาน้ำเงินตัวจิ๋วผ่านกระจก "เก่งมาก! บอกมาสิว่าชอบกินอะไร เดี๋ยวหามาให้"
ปลาน้ำเงินตัวจิ๋วตอบ "เฮ่เฮ่ กุ้งเคยสีน้ำเงินค่ะ!"
ลู่ซิงเฉินตอบ "ไม่มีปัญหา เดี๋ยวเอามาให้!"
อีกด้านหนึ่ง เยว่ตงโหลวยุ่งอยู่
ตอนนี้เขาซื้อของที่ต้องซื้อในหมู่บ้านเยียนอี่หมดแล้ว ขายของที่ต้องขายก็หมดแล้ว เหลือเพียงเรื่องสุดท้าย นั่นคือการประมูลยา
ยาคืนวัยเป็นอาวุธสังหารขนานแท้ พอหยิบออกมาเพียงครั้งเดียว ย่อมดึงดูดสายตาของเหล่า NPC มากมาย