ลู่ซิงเฉินมองลงไปที่พื้นใต้ดิน แล้วหยิบคราดเจาะน้ำแข็งออกมา
คิดแล้วคิดอีก เธอปล่อยราชาหนูกลืนทองกับลูกน้องทั้งฝูงออกมา ชี้ลงพื้นแล้วถาม "ช่วยเปิดทางให้หน่อยได้ไหม"
ราชาหนูกลืนทองตอนนี้เล็กลงเหลือขนาดปลายนิ้ว มันกระโดดขึ้นมาบนแขนของลู่ซิงเฉินรวดเดียว แล้วตะโกนสั่งลูกน้อง "ขุด!"
เหล่าหนูกลืนทองกระจุกตัวกันเป็นก้อน แล้วแหวกปากกว้างกัดแทะไปม่ามะเฮง ไม่ถึงหนึ่งนาที รูกว้างหลายเมตรก็ถูกขุดออกมา ความลึกมีถึงสิบกว่าเมตรแล้ว
เร็วชะมัด!
"ม่าม"
"เกรี้ยง!"
ก้อนน้ำแข็งในรูล้มถล่มลงมา เหล่าหนูกลืนทองตกลงไปด้วย
โชคดีที่ไม่สูงนัก พวกมันร้องจ๊อกแจ๊กกันอยู่ในถ้ำ
ราชาหนูกลืนทอง "ด้านล่างมีถ้ำ!"
สำเร็จแล้ว!
ลู่ซิงเฉินนำทุกคนกระโดดลงไปในถ้ำ
มืดสนิท
เธอหยิบไข่มุกเรืองแสงออกมา เห็นเป็นอุโมงค์โค้งงอยาวยาว เหล่าหนูกลืนทองรวมกลุ่มกันอยู่ ไม่ก้าวต่อไป รอคำสั่งจากราชาหนู
ลู่ซิงเฉินเดินนำหน้า
เดินไปสิบกว่าเมตร มีบันไดลง แล้วเลี้ยวขวาไปก็พบทางแยกสามแพร่ง
ทำไมมันเหมือนรูหนูจัง?
ตามความเคยชิน ลู่ซิงเฉินเลือกทางที่อยู่ซ้ายสุด เดินต่อ ลงบันได เลี้ยว แล้วก็เจอทางแยกสามแพร่งอีก
จริงด้วย รูหนูแท้ ๆ!
ลู่ซิงเฉินเลิกเดิน เอื้อมนิ้วแตะที่ราชาหนูกลืนทองที่นอนแอ้มอยู่บนแขน "จินจื่อ เจ้าจำทางได้ไหม"
ราชาหนูกลืนทอง: …
มันคิดพักหนึ่ง แล้วพึมพำ "คุ้นตาจริง ๆ เลย…"
ราชาหนูกลืนทอง "หรือนี่จะเป็นรังที่ข้าขุดไว้เมื่อนานนมแสนนาน?"
ผ่านไปครู่หนึ่ง ตามันลุกวาว "เดินทางกลาง! แยกถัดไปเดินขวา! แยกถัดไปอีกเดินซ้าย!"