ทุกคนใจหายวาบ ตกใจกันจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร
แม้ผู้เล่นจะอยู่แค่ในช่องแชท ก็ยังรับรู้ถึงฆาตเจตนาที่เย็นเยียบ
มีคนทนไม่ไหวแล้ว
"เฮ้ย กลัวสุดๆ นี่มันภารกิจหัวกะทิจริงๆ เหรอ"
"ก็แบบนั้นแหละ คนที่ตายไม่มีใครธรรมดาเลย ล้วนเป็นหัวกะทิบนกระดานจัดอันดับทั้งนั้น!"
"ลู่ซิงเฉิน... ลู่ซิงเฉินเก่งเกินไปแล้ว!"
"น่าสมเพชจริงๆ เหล่าหัวกะทิพวกนี้คิดผิดเอง ไม่จำเป็นต้องรับภารกิจนี้เลย หยกๆ ดูไหม ตอนนี้ชีวิตก็หายไปแล้ว!"
"พวกเขาก็โง่ต่างหาก ไม่คิดบ้างเลยเหรอว่าเหล่าเอ็นพีซีนี่มันโกงแค่ไหน คนที่เอ็นพีซีฆ่าไม่ได้ ผู้เล่นอย่างเราจะฆ่าได้เหรอ"
"ลู่ซิงเฉินเก่งมาก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนในเขต 33 ถึงนับถือเธอขนาดนั้น!"
"ไม่ไหวแล้ว ดูไม่ไหวแล้ว ใจสั่นขนาดนี้ ต่อจากนี้ถ้าเจอลู่ซิงเฉินเมื่อไหร่ กลับหลังวิ่งหนีทันที จะไม่มีวันขัดผมเด็ดขาด!"
ลู่ต้าเฉียว: "ใช่แล้ว พวกคุณฉลาดหน่อยเถอะ!"
ลู่เสี่ยวเฉียว: "ใช่จริง เอ๊ะ พวกโง่ รีบกลับมาเถอะ ทำไมต้องคิดไม่ออกไปหาลู่ซิงเฉินด้วย!"
มีคนถาม: "เอ๊ะ ต้าเฉียวกับเสี่ยวเฉียว ก่อนหน้านี้พวกคุณไม่ได้ทำงานให้ลู่ซิงเฉินเหรอ"
ลู่เสี่ยวเฉียว: "ใช่ และก็ดีใจมากที่สุดๆ ที่เทพแค่ให้พวกเราทำงานเฉยๆ..."
ทุกคนอดรู้สึกซาบซึ้งไม่ได้
มันขนาดนี้แล้ว จะสู้ไปทำไมอีก!
นี่ไม่ใช่การสังหารหมู่ฝ่ายเดียวของลู่ซิงเฉินร่วมกับเหล่าหนูกลืนทองหรือ!
รออยู่ตรงนั้นให้ถูกฆ่า มีแต่คนโง่เท่านั้น!
กลุ่มผู้เล่นนี้ล้วนเป็นหัวกะทิ ย่อมแก่งแย่งเฉียบแหลม ทันทีนั้นเอง หลายคนหรือหนี หรือรีบให้เพื่อนใช้คำสั่งเรียกชุมนุม อีกไม่กี่นาที ก็วิ่งหนีกันเกลี้ยงเกลา
ลู่ซิงเฉินเสียดายใจ