เสียงของคนคนนั้นล่องลอยไร้ตัวตน บ้างเป็นชายบ้างเป็นหญิง ซ่อนความภาคภูมิใจเอาไว้ไม่มิด
แต่กลับมองไม่เห็นเงาตัวเลยสักคน
ลู่ซิงเฉินถามขึ้นทันที "ทำไมไม่กล้าออกมาล่ะ?"
เสียงนั้นสะดุดไปครู่หนึ่ง "เฮ้อ ๆ ตกใจจนหนี้สินึ่งแล้วสินะ?"
ลู่ซิงเฉินเดินกระเถิบไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ สองสามก้าว "ตามที่ข้าดู คนที่ถูกทำให้ตกใจจนหนี้สินึ่งกลับเป็นเธอต่างหาก ยังไงล่ะ ทั้งที่ไม่กล้าเดินมาให้ถึงหน้าข้า โอ๊ะ ใช่แล้ว เธอเป็นคนรู้จักเก่าคนหนึ่งของข้า หรือว่า...จะถูกข้าตบตีจนเป็นฝันร้ายกลัวไปตลอดชีวิตก็เป็นได้?"
เสียงนั้นแหลมคมและหงุดหงิดขึ้นมาทันที "พูดเพ้อเจ้อ!"
ขนาดนั้นยังใจเย็นไม่อยู่อีกเหรอ?
ลู่ซิงเฉินยิ้มบาง "ข้าเคยทำร้ายร่างกายเธอมาก่อนหรือ?"
เสียงนั้นอึ้งไป "อะไรนะ?"
ลู่ซิงเฉิน "หรือว่าข้าไม่เคยฆ่าเธอสักกี่ครั้งก่อนนะ?"
เสียงนั้น "พูดเลื่อนลอย!"
ลู่ซิงเฉิน "เฮ้อ ๆ ที่ไม่กล้าปรากฏตัว ไม่ใช่กลัวว่าข้าจะฆ่าเธอซ้ำอีกครั้งใช่ไหม?"
เสียงนั้นร้อนรนขึ้น "ลู่ซิงเฉิน! เธอดีใจอะไรนัก! ตอนนี้เธอฆ่าข้าไม่ได้หรอก!"
ลู่ซิงเฉิน "งั้นเธอกลัวอะไร? ออกมาสิ!"
"ฟิ้ว!" ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าลู่ซิงเฉิน
คนคนนั้นใช้ผ้าคลุมใบหน้าปิดใบหน้า สวมชุดสีน้ำเงินทั้งตัว ดูธรรมดาเรียบง่ายเพียงนั้น
แต่แล้วด้านหลังของเธอก็มีเสียง "ตูม" ดังขึ้น ปีกสีน้ำเงินขนาดมหึมาแตกออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
ปีกนั้นพัดเบา ๆ ไม่กี่ครั้ง เธอก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ
ลู่ซิงเฉินอึ้งไป "คนปีกนกเหรอ?"
คนคนนั้นโกรธขึ้นมา "เฮ้ย! ข้าไม่ใช่นก..."
ลู่ซิงเฉินเหวี่ยงกระบี่ฉางหงในมือขึ้นสู่อากาศ—แสงรุ้งพุ่งทะลุสุริยัน!
เก่งถึงขั้นงอกปีกได้ขนาดนี้ ย่อมต้องใช้ไม้ตาย โจมตีโดยไม่ให้ทันตั้งตัว!