ร่างสั่นตาบ ลู่ซิงเฉินก็ปรากฏตัวในกระท่อมต้มเหล้าของอาจารย์หลิงกวาง
อาจารย์หลิงกวางนั่งอยู่ในกระท่อมอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม พูดด้วยความยินดีว่า “ลู่ซิงเฉิน มา ถึงเวลาต้มเหล้าของพวกเราแล้ว!”
ผู้ช่วยฝึกฝนต้มเหล้าตัวน้อยกลับมาปฏิบัติหน้าที่อีกแล้ว!
ลู่ซิงเฉินตอบทันควัน “ได้ ไม่มีปัญหา!”
เพราะความสำเร็จครั้งก่อน อาจารย์หลิงกวางจึงมั่นใจเต็มร้อย
วันนี้นางหมักผลไม้เสร็จเรียบร้อยแล้ว และคัดแยกสิ่งสกปรกออกหมดแล้วด้วย
นางทำเหมือนครั้งก่อน คือให้ลู่ซิงเฉินช่วยชั่งส่วนผสมต่าง ๆ เท่านั้น ซึ่งลู่ซิงเฉินก็ให้ความร่วมมืออย่างดี
ทั้งสองคนยุ่งกันเกือบแปดชั่วโมง จึงเอาเหล้าลงหม้อหมักได้สำเร็จ
ระหว่างพักผ่อน ลู่ซิงเฉินเอ่ยถามว่า “อาจารย์ ทราบเรื่องเกาะเทพแกะไหมคะ?”
อาจารย์หลิงกวางอึ้งไปครู่หนึ่ง “เกาะเทพแกะ? โอ้ รู้จักสิ!”
ลู่ซิงเฉินดีใจมาก “แล้วทราบตำแหน่งที่แน่ชัดไหมคะ ต้องไปยังไง?”
อาจารย์หลิงกวางว่า “ที่นั่นอยู่ไกลลิบ จากที่นี่เราไปได้ยากมาก”
ลู่ซิงเฉินรีบว่า “ยากก็ยาก แต่ต้องมีทางไปสักทางสิคะ?”
อาจารย์หลิงกวางส่ายหัว “ตอนนี้ข้างนอกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง เรือออกเดินทางไม่ได้……”
“ฉันมีรถเลื่อนน้ำแข็ง ความเร็วเยี่ยมมาก ไม่แพ้เรือเลย!” ลู่ซิงเฉินรีบพูด
“อย่างนั้นหรือ” อาจารย์หลิงกวางไตร่ตรองชั่วคราว “ถ้าเช่นนั้น อีกราวสิบกว่าวันก็น่าจะถึงเกาะเทพแกะ”
สิบกว่าวัน?
ลู่ซิงเฉินอึ้ง ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ!
ไม่แปลกที่อาจารย์หลิงกวางบอกว่าที่นั่นอยู่ห่างไกล
อาจารย์หลิงกวางคุยกับลู่ซิงเฉินไปพร้อมกับใช้การ์ดเร่งความเร็วให้เหล้าหมักเสร็จเร็วขึ้น แล้วก็ว่าต่อ “ถึงมีรถเลื่อนน้ำแข็งแล้วก็ง่าย พิกัดเกาะเทพแกะ XXX, XXX”