พอลู่ซิงเฉินพูดจบ ชายขอบเกาะหมอกฝนก็ค่อย ๆ ขยายออกไป ไกลออกไปจนเกือบมองไม่เห็นเส้นขอบฟ้า
แต่ตลาดของหมู่บ้านหมอกฝนก็ยังใหญ่เท่าเดิม ส่วนที่ขยายออกไปนอกนั้นคือที่ราบกว้างใหญ่ ห่างออกไปอีกหน่อยจึงจะมีภูเขาสูงต่ำโผล่พ้นขึ้นมาเป็นครั้งคราว
ที่ราบทั้งผืนปกคลุมไปด้วยสีเขียวขจี ล้วนเป็นหญ้าและดอกไม้ป่า
มีต้นไม้กระจัดกระจายอยู่บ้าง แต่ไม่มีต้นไหนสูงนัก
ลำธารหมอกฝนไหลตกจากที่สูงของหมู่บ้านหมอกฝน กลายเป็นน้ำตกสูงตระหง่าน ตกลงไปแล้วก่อตัวเป็นลำธาร
ลำธารหมอกฝนไหลผ่านพาดผ่านเกาะหมอกฝนทั้งเกาะ
ที่บริเวณอื่นอีกหลายจุดก็มีทะเลสาบอยู่บ้าง
คุณปู่คุณย่าเห็นเข้าก็ตกใจวิ่งมาดู ยืนชายขอบหมู่บ้านหมอกฝนมองออกไปด้านนอก
เกาต้าฟู่อุทานด้วยความประหลาดใจ "เก่งจริง ๆ เลยน้องลู่ เราปลูกผักได้แล้วสินะ!"
ที่ราบด้านล่างฝนตกชุก แสงแดดเพียบพร้อม เหมาะกับการปลูกพืชพันธุ์ธัญญาหารทุกชนิด
ใหญ่กว่าแปลงดินเล็ก ๆ บนแพไม้เป็นเท่าตัว
ทุกคนนั่งกระเช้าลงเขา มาถึงเชิงเขาแล้วมองทุ่งหญ้าเรียบสม่ำเสมอที่งอกงาม ต่างดีใจกันยกใหญ่
ที่แห่งนี้ ช่างคล้ายคลึงกับปลายฤดูใบไม้ผลิเสียนี่กลาย!
หญ้านุ่มเท้าเมื่อก้าวลงไป มองไปสุดสายตาไม่มีที่สิ้นสุด เสียดายที่มีแต่พืชพรรณ ยังไม่เห็นมีสัตว์ใดสักตัว
คุณปู่แหวกกอหญ้าออก ส่องดูอย่างพิถีพิถัน ยิ้มแฉ่งดีใจเป็นอย่างยิ่ง "ดินที่นี่เป็นเนื้อดินดีนัก ซิงซิง เราบุกเบิกที่ดินปลูกพืชได้แล้ว!"
คุณปู่รักผืนดินที่สุดเสมอมา!
แถมยังเริ่มวางแผนจะสร้างบ้านที่นี่อีกต่างหาก
ลู่ซิงเฉินคิดสักครู่ แล้วรีบกลับไป ใช้ถุงอสูรวิเศษจับกระต่าย ไก่น้อย ลูกแกะ ลูกวัวและสัตว์ต่าง ๆ บนแพไม้ออกมาครึ่งหนึ่ง ขนมาส่งไว้บนทุ่งหญ้า