ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ลู่ซิงเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เธอยังอยู่ในห้องลับ นอนแน่อยู่หน้าหีบสมบัติ
ด้านข้าง ปาปูปรมาจารย์ร่างเตี้ยอ้วนนอนแผ่หงาย ศีรษะพิงอยู่บนตัวของเซี่ยหยุนเฟย
ทั้งสองคนไม่ขยับแม้แต่น้อย
ในระยะสองเมตรออกไป คือหลานหลานกับเจ้าแกะน้อยที่แน่นิ่งอยู่กับพื้น
ไข่มุกเรืองแสงยังคงส่องประกาย ที่นี่เงียบสนิทไร้เสียงใด
ลู่ซิงเฉินอึ้งไปชั่วครู่ นี่...ทุกคนหมดสติกันหมดแล้วเหรอ?
เธอยื่นมือไปวางใต้จมูกปาปูปรมาจารย์ ยังโชคดี ท่านปรมาจารย์ยังมีชีวิต การหายใจสม่ำเสมอ
หลานหลานกับเจ้าแกะน้อยก็ไม่เป็นไร พวกมันแค่หมดสติเท่านั้น
ถ้างั้น ของสมบัติที่ได้รับคืออะไร?
ลู่ซิงเฉินรีบเปิดกระเป๋าสะพายเก็บของดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่พบสิ่งใดเพิ่มขึ้นเลย
ไม่มีของ?
หีบสมบัติว่างเปล่า?
เป็นไปไม่ได้! เธอชัดได้ยิน ว่าได้รับอะไรบางอย่าง!
ลู่ซิงเฉินรีบเดินไปที่หีบสมบัติที่เปิดอยู่ แล้วก้มมองข้างใน
หีบสมบัติใบใหญ่ ภายในมีดอกไม้สีขาวนอนนิ่งอยู่ กลีบดอกราวกับแกะสลักจากหยก ขาวโพลนไร้ที่ติ ส่งแสงระยิบระยับ
แปลกจริง!
ลู่ซิงเฉินยื่นมือออกไปอยากหยิบดอกไม้ขึ้น แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือน:
[ดอกจิ้นหลาน: ดอกไม้วิเศษหายากยิ่งกว่าหาได้ แผ่กลิ่นหอมวิเศษพิเศษ สุ่มเพิ่มกำลัง ความคล่องตัว ความฟิต โชคชะตา ศักยภาพ เลเวล...ให้แก่มนุษย์และสัตว์ และล้างบัฟทุกชนิด ทั้งบวกและลบ ที่ติดอยู่บนร่างสิ่งมีชีวิตออกทั้งหมด!]
[หมายเหตุ หยิบฉวยไม่ได้!]
ลู่ซิงเฉินตาโต
ขนาดนั้นเลยเหรอ?
ยังเพิ่มทั้งความโชค เลเวล แถมศักยภาพอีก?