ลู่ซิงเฉินลุกขึ้นยืนอย่างจริงจัง
ไม่ได้ พวกเธอต้องไปเข้าร่วมการแข่งขันให้ได้!
แต่จะไปยังไงล่ะ?
เธอถอนใจมองหลานหลานกับเจ้าแกะน้อยที่ยังหลับใหลอยู่ คิ้วขมวดแน่น
เหลือเวลาแค่ 3 ชั่วโมงแล้ว!
ลู่ซิงเฉินถาม: "ปรมาจารย์ปาปู พวกเรามีเวลา 3 ชั่วโมงในการเดินทางไปถึงเมืองโบราณเปลวไฟ คุณมีวิธีไหม?"
ปรมาจารย์ปาปูตอบกระชับ: "ไม่มี แม้แต่เทพเจ้ามาก็ไม่มีทาง เสี่ยวหลู่ นอนราบเถอะ!"
ลู่ซิงเฉิน: ...
เธอถอนใจแล้วเปิดช่องแชทขึ้น ณ ตอนนี้ผู้เล่นในช่องแชทส่วนใหญ่ยังไม่นอน ต่างพากันพูดคุยกังวลใจ:
"ทำยังไงดี ทีมผู้เล่นไม่มีทีมไหนผ่านไปเลย!"
"เอ๊ะ เธอยังหวังว่าผู้เล่นจะชนะอยู่อีกเหรอ? ฉันบอกเลย ไปก็ไม่มีประโยชน์!"
"แต่แบบนี้เราจะทำยังไง? ถ้าหัวหน้าทีมที่ชนะชอบเล่นตัดหัวคนล่ะ? เราจะต้องถูกล่าสังหารไปเรื่อย ๆ อย่างนั้นหรอ?"
เยว่เสี่ยวหนิง: "วางใจนะ หัวหน้าทีมของพวกเราไม่ชอบเล่นตัดหัวคนหรอก"
หลิวเหลียงเหลียง: "เยว่เสี่ยวหนิง?"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ฮิฮิ หัวหน้าทีมของพวกเราคือหลีอี้ เธออาจไม่รู้ว่าหลีอี้เป็นใคร แต่ไม่เป็นไร ลู่ซิงเฉินรู้ แล้วก็ หัวหน้าทีมของเรามั่นใจเต็มร้อยว่าจะได้แชมป์การประลองครั้งนี้ เตรียมรับชีวิตที่ดี ๆ กันเถอะ!"
จ่านหลง: "ชีวิตที่ดีอะไร?"
เยว่เสี่ยวหนิง: "แน่นอนว่าไม่ใช่ชีวิตที่เธอชอบหรอก!"
เยว่เสี่ยวหนิง: "จ่านหลง ฉันจับตาดูเธอแล้วนะ พอการแข่งขันจบ เดี๋ยวฉันจะพาพวกสี่พี่น้องเธอมาฝากไว้ให้หัวหน้าทีมเราทำการทดลอง!"
หลิวเหลียงเหลียง: "โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว เลี่ยอีคือคนนั้นสินะ ชอบป้อนยาคนอื่น จนทำให้คนกลายเป็นไม่ใช่คนไม่ใช่ผี!"
เยว่เสี่ยวหนิง: "พูดอะไรนะ? คนดำที่ฆ่าอูฐนั่นก็ยังอยู่ดีมีสุขอยู่นี่?"
จ่านหลง: "เฮอะ จริงด้วย พวกบ้านั่นคือลูกน้องของหลีอี้จริง ๆ!"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ใช่แล้ว เธอชอบไหมล่ะ?"
เยว่เสี่ยวหนิง: "ฉันเล่าให้ฟังได้ว่าหัวหน้าทีมของพวกเราชอบอะไร เธอน่ะ ชอบทำการทดลอง ชอบป้อนยาคนอื่น พอการแข่งขันจบ เราก็ตัดสินใจจะจัดการทดลองเรื่องกาฬโรคซะหน ดูกันเถอะว่าใครจะรอดกลับมาได้บ้าง"