คนคนนั้นพูดประโยคนี้ขึ้นมา ทันใดนั้น หลายคนก็ตื่นเต้น:
“ที่ไหน คนถ้ำน้ำแข็ง? นายแน่ใจได้ยังไง? ส่งรูปมาดูหน่อย!”
“คนถ้ำน้ำแข็งมีลักษณะพิเศษอะไร? ถ้าเกิดเป็นผู้เล่นล่ะ?”
แม้ทุกคนจะเร่งรุดไม่หยุด แต่คนคนนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ขณะเดียวกัน ลู่ซิงเฉินก็เห็นว่า จำนวนคนในแชทประจำเขตลดลงไปอีกหนึ่ง
ใจของเธอหนักอึ้ง
ที่จริง ไม่ใช่แค่เธอ หลายคนที่สังเกตก็เห็นเช่นกัน
บนช่องแชท ทุกคนคุยกันอย่างดุเดือดยิ่งขึ้น
ลู่ซิงเฉินค้นหาของเก่าที่เธอเก็บไว้ต่อ เธอยังมีสกิลพลิกฟ้าพลิกโชคอีกครั้ง ต้องรีบใช้เสียก่อน ไม่งั้นมันจะหมดอายุ
ตอนนี้ เนื่องจากฟ้ามืดแล้ว เธอจึงกลับมาที่แพไม้ตั้งแต่แรก บนแพไม้มีโคมไฟและไข่มุกเรืองแสง แสงสว่างดีมาก
คุณยายกำลังทำอาหาร หงสือซานกำลังช่วย
ลู่ซิงเฉินลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะใช้สกิลพลิกฟ้าพลิกโชคกับของไร้ค่าชิ้นไหนดี
นี่ก็สามทุ่มแล้ว ถ้ายังไม่ใช้ สกิลพลิกฟ้าพลิกโชคก็จะเสียเปล่า
ทันใดนั้น กู้เหยียนจือก็พูดขึ้น: “เสี่ยวลู่ ยังอยากได้ของเก่าอยู่ไหม? ผมเจอกล่องอีกใบแล้ว”
เกาต้าฟู่: “เดี๋ยว!”
เกือบจะพร้อมกัน ลู่ซิงเฉิน: “เอา!”
เมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้กู้เหยียนจือลองอีกครั้งเถอะ ของในมือเธอตอนนี้ไม่มีประโยชน์จริง ๆ
กู้เหยียนจือ: “เก็บกุญแจให้ผมที หีบสมบัตินี้ต้องใช้กุญแจ”
เกาต้าฟู่: “หา? ไม่เอา!”
หีบสมบัติที่ต้องใช้กุญแจมีทั้งหีบสมบัติทองแดง หีบสมบัติเงิน หีบสมบัติทองคำ และยังมีหีบสมบัติอัญมณีอีก ลู่ซิงเฉินถาม: “กุญแจอะไร?”