ระหว่างที่เกาต้าฟู่กำลังไล่ตามอยู่นั้น "กร๊าก" เสียงดังขึ้น เปลือกไข่แตกออกเป็นรอยเล็ก ๆ
เขาตื่นเต้นสุดขีด: "โอ้ย! ลูกน้อย ลูกน้อยออกมาแล้ว!"
จากในเปลือกไข่พลังเพลิงพวยพุ่งออกมาก่อน แล้วกลิ้งตัวจนกลายเป็นลูกไฟ
เกาต้าฟู่จ้องมองลูกไฟไม่กะพริบตา
ลู่ซิงเฉินกับกู้เหยียนจือก็จ้องมองไม่วางตาเช่นกัน
ทุกคนล้วนสงสัยว่าสัตว์เลี้ยงของเกาต้าฟู่คือสิ่งมีชีวิตอะไรกันแน่ แม้แต่เจ้าแกะน้อยกับหลานหลานยังเบิกตากว้างจ้องอยู่ไม่ไกล
ท่ามกลางเปลวไฟ "กร๊าก" รอยแตกของเปลือกไข่ใหญ่ขึ้น ก้อนสิ่งที่มีสีดำมืดคล้ำตัวหนึ่งก็คืบคลานออกมา
"พุ่" เปลวไฟดับสนิท ก้อนดำ ๆ นั้นตัวเล็กจิ๋ว ดิ้นรนแล้วเริ่มกัดกินเปลือกไข่
เกาต้าฟู่จ้องจนตาแฉะ: "ลูกน้อย เอ๊ะ... เธอ... เธอสีดำนี่นา..."
เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มแย้มดีใจขึ้นมาอีกครั้งเร็วมาก: "สีดำก็ดีอยู่นะ ดูสูงส่ง ลูกน้อยเธอน่ารักจริง ๆ!"
ลู่ซิงเฉินขมวดตา: "นี่มันอะไรกัน?"
ก้อนเล็กจิ๋วขนาดนั้น เธอมองไม่เห็นชัดเลย
หลานหลานหัวเราะแหลกลาน: "เฮ้ย ไม่ใช่อีกานะเจ้า? เหมือนตัวที่ลู่ฮาวเยว่มีเลย!"
เจ้าแกะน้อย: "ไม่เหมือน!"
หลานหลาน: "ที่ไหนไม่เหมือน? ข้าเห็นขนนกชัดเจนเลย!"
จริง ๆ ตามที่ว่า ในกองสีดำนั้นดูเหมือนจะมีขนนกเปียก ๆ อยู่จริง
ลู่ซิงเฉินพยักหน้า: "ข้าจำได้ว่าไข่สัตว์เลี้ยงของต้าฟู่บินได้ น่าจะเป็นนก!"
กู้เหยียนจือพยักหน้า: "นกที่พ่นไฟได้!"
หลานหลาน: "ก็อีกานั่นแหละ กากากา!"
เกาต้าฟู่มีแต่สัตว์เลี้ยงน้อยของตัวเองเต็มตา เอ่ยเสียงอ่อนโยน: "ไม่เป็นไร อีกาก็รัก ที่รักเธอเป็นอีกาที่สวยที่สุดเลย!"