ลู่ซิงเฉินสะท้านวูบ
ที่แขนซ้ายของเยว่ตงโหลวนั้นกลับงอกแขนขึ้นมาอีกแขนหนึ่ง แขนพวงนั้นนุ่มเหี่ยว เล็กบาง บางเพียงครึ่งหนึ่งของแขนปกติ แต่กลับมีมือที่เหมือนกับมือข้างอื่นทุกประการ
ร่างกายของเยว่ตงโหลวพองขยายจนใหญ่กว้าง ไหล่หนาเอวกลม ดูทีหลังขากลับผอมล้อไปเลย
เมื่อรวมกับแขนที่งอกเพิ่มมาอีกข้าง เขาช่างดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่พิการผิดรูปชัด ๆ
ลู่ซิงเฉิน: !!!
เล่อสื่ออี้สะดุดฝีเท้าไปนิด: "แม่เจ้า ห้า นายเป็นคนแรกเลยที่เปลี่ยนคนเป็นแบบนี้! เจ๋งสุด ๆ ยาแค่ขวดเดียวก็ทำลายหนูทดลองซะแล้ว!"
เลี่ยสืออี: "มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว จะทดลองขั้นถัดไปต่อยังไง! โยนทิ้งไปเถอะ!"
เยว่ตงโหลวก้มลงมอง แล้วเงยหน้าขึ้นมอง ตากลับหลัง แทบเป็นลม
เยว่ตงโหลวหน้าซีดเผือด: "ฉะ ฉะ ฉัน... อ๊าก!"
เขาสะบัดมือพวงที่งอกมา มันฟาดลง "ปึง" บนก้อนหินข้าง ๆ
ก้อนหินเท่าคนขนาดนั้นกลับมีรอยร้าวดัง "กร๊าก" แล้วแตกกระจายทีละนิด จนสุดท้ายกลายเป็นกองกรวดก้อนเล็ก ๆ
เลี่ยสืออี: "โธ่เว้ยโธ่ แรงขนาดนี้ต้องเป็นเพราะยาของฉันแน่ ๆ ยาเพิ่มพลังกำลังของฉันออกฤทธิ์แล้ว!"
หน้าลู่ซิงเฉินเปลี่ยน: "ไม่ดีแล้ว!"
เยว่ตงโหลวแรงขนาดนั้น คุมยากชะมัด!
ดังที่คิด เยว่ตงโหลวค้นพบแรงมหาศาลที่ผิดปกติของตัวเอง ตกใจแวบหนึ่ง แล้วดีใจจนคลั่ง แขนที่สามยืดออก พุ่งเข้าหาเลี่ยอู่ทันที พันหนึ่งรอบ เหมือนเถาวัลย์นุ่ม ๆ ที่รัดคอเลี่ยอู่ไว้แน่นหนา
เล่อสื่ออี้ทำเสียงชื่นชมไม่หยุด: "โธ่เทพ แรงเกินไปแล้ว! ยาของฉันเก่งเว่อร์!"
เลี่ยอู่โดนรัดจนตาลอย: "อึก... ช่ว..."
ลู่ซิงเฉินคว้ากระบี่ฉางฮงออกมา แสงดาบวาบหนึ่ง "กร๊าก" ฟันเข้าที่ข้อมือของแขนที่สามอันผอมบางของเยว่ตงโหลวเต็ม ๆ