ลู่ซิงเฉินสะดุ้งเฮือก
นั่นมันไม่ใช่เวยเวยแห่งซีลัวที่หายสาบสูญไปนานแสนนานหรอกหรือ?
ไม่ใช่แล้ว เหมือนมีความต่างบางอย่าง ผิวของอีกฝ่ายขาวกว่าเวยเวยแห่งซีลัวเล็กน้อย แต่ก็ปกตินะ ใครจะรู้ว่าอาจเพราะสวมม่านบังแดดกันแดดไหม?
ม่านบังแดดร่วงลง ลู่ซิงเฉินรีบเบี่ยงสายตา มองไปที่นักล่าสิบเอ็ดแทน
หางตาของเธอเห็นว่านักล่าหนึ่งแอบชำเลืองมองมาทางเธอ แถมยังกระตุกม่านบังแดดอีกด้วย
มีอะไรไม่ธรรมดา!
นักล่าสิบเอ็ดเห็นลู่ซิงเฉินจ้องมองตัวเองเต่งตึง จึงลูบหน้าตัวเองแล้วถามอย่างงงงวย "พี่ชายดำสี่ ทำไมถึงชอบจ้องผมอยู่เรื่อย?"
ลู่ซิงเฉินตอบกลับอย่างลืมตาอ้าปาก "ผมเห็นหน้าน้องมีแผล เป็นอะไรหรือเปล่า?"
นักล่าสิบเอ็ดซึ้งใจมาก "แค่ถลอกนิดหน่อยเอง ดำสี่ ยังเป็นน้องนี่แหละที่ห่วงผม น้องชายที่ดีของผมจริง ๆ..."
นักล่าห้ามองไม่ไหว พูดอย่างหมั่นไส้ "ได้แล้ว เอาเลือดเร็ว ๆ!"
นักล่าสามเงียบไป ควักหลอดฉีดออกมา เจาะเลือดสองหลอดแล้วส่งให้นักล่าห้า
นักล่าห้ารับหลอดเลือดมา แล้ววิ่งขึ้นชั้นบนอย่างรวดเร็ว
นักล่าสามก็เดินตามขึ้นไป ก่อนจะไป เขาย้ำกับลู่ซิงเฉินกับนักล่าสิบเอ็ดว่า ให้ทั้งคู่พาเรย์เอินไปใส่ไว้ในบ่อที่เคยขังแมวน้ำตัวเล็กไว้
สภาพของเรย์เอินแย่มาโดยตลอด มีอาการดิ้นรนคลุ้มคลั่ง โชคดีที่ถูกเชือกมัดไว้ ไม่งั้นคงพลิกบ่อน้ำจนพังไปนานแล้ว
เขากอดฮาร์ปพระจันทร์ไว้แน่น ข้อมือถูกเชือกรัดจนเป็นรอยแดงช้ำเป็นทาง