ทุกคนหยิบอุปกรณ์ออกมา อีเต้อเหล็ก ขวานเหล็ก ฯลฯ ฟันใส่รากไม้
ลู่ซิงเฉินกับเกาต้าฟู่ไปเก็บรากไม้ตามผนังถ้ำและผลสีแดงเล็ก ๆ ที่งอกอยู่บนราก ส่วนกู้เหยียนจือขุดรากไม้ก้อนใหญ่ตรงกลาง
พวกเขายุ่งไปนานหลายชั่วโมง จนเคลียร์รอบ ๆ จนหมด
สุดท้ายเหลือเพียงรากไม้ก้อนใหญ่ตรงกลางที่ดูเหมือนทรงกลมเท่านั้น
ทรงกลมนี้ถูกปกป้องด้วยรากไม้ที่พันกันยุ่งไปหมด ด้านบนไม่มีผลไม้ และถูกห้อยอยู่กับรากไม้หนาเท่าตัวคน
ลู่ซิงเฉินชั่งน้ำหนักขวานยักษ์ของปาปู “มา คุณๆ เลี่ยงออกไป เดี๋ยวฉันฟันสิ่งนี้ลง!”
ขวานของเธอขลังที่สุด ทันทีที่กระโดดขึ้นแล้วฟันใส่รากไม้หนาเท่าตัวคน
“เกรี้ยว” เสียงหนึ่ง
“ปลุบ” ทรงกลมกลิ้งลงพื้น
“อ๊ะ ช่วยด้วย ช่วยด้วย ฉันตายแล้ว ตายแล้ว!” แล้วก็ได้ยินเสียงร้องโอดครวญดังขึ้น
ลู่ซิงเฉินเก็บรากไม้ทรงกลมนั้นแล้วมองขึ้นไปข้างบน
ด้านบนยังมีรากไม้อยู่อีก
ถ้าจะขุดต่อ ไม่รู้จะใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะหมด
“ฮือ ฮือ ฮือ ฉันตายแล้ว ตายแล้ว…” เสียงร้องไห้โวยวายดังมา
คือต้นหนึ่งเป่าซีเมียนนั่นเอง
“ตายแล้วยังร้องไห้ได้อีกเหรอ? ดูท่าจะยังไม่ตายซะทีเดียว งั้นเดี๋ยวฉันช่วยส่งให้เลย?” เกาต้าฟู่พูด
เสียงร้องไห้ไม่หยุด
ลู่ซิงเฉินมองดูแล้วใจเต้นวูบ จะขึ้นไปดูข้างบนดีไหม?
รากไม้เยอะขนาดนี้ ขุดจนหมดไม่ไหวหรอก
ทุกคนเดินออกจากอุโมงค์ทันที พอออกมาได้ เกาต้าฟู่ตะโกนด้วยความตกใจ “ดูสิ! ทำไมยอดเขานั่นมันผอมลงขนาดนั้น?”
ทุกคนหันไปดู ก็จริงตามที่เห็น ยอดเขาสามลูกที่เมื่อกี้ยังยืนหยับ บางลงเยอะมาก แถมยังดูซูบผอมไร้เรี่ยวแรง จะยืนตรงก็ยืนไม่ได้ เหมือนคนป่วยหนักทีเดียว