ลู่ซิงเฉินใคร่ครวญอยู่ในใจ
บนแท่นกลม หนิงซานชวนหน้าตาน่าสมเพชหลบมุดอยู่ข้าง ๆ ส่วนปุโรหิตแห่งตงฮูกับปาปูอาจารย์ยังคงฉุดกระชากกัน ฉุดไปว่ากันไปไม่หยุด
ปาปูอาจารย์: "เจ้าแคระตี๋นี่!"
ปุโรหิตตงฮู: "เจ้าพ่ออ้วนแก่คนโกงเงินโกงรักนี่!"
หนิงซานชวนสั่นเทิ้ม ไม่มีอารมณ์จะดูความวุ่นวาย ส่วนหลานหลานที่เปลี่ยนร่างเล็กไว้เพื่อลอยวนอยู่แถวนั้น พอได้ยินดังนั้นก็ฮึดสะบัดทันที "โกงเงินโกงรัก? ปาปูแก่! แกไม่เขินเลยเหรอ!"
ปาปูอาจารย์: "ไสหัวไป!"
มันผลักปุโรหิตตงฮูออก แล้วกลับไปนั่งขัดสมาธิที่เดิม หันมามองลู่ซิงเฉิน "ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นอะไร? ฮืม? เจ้ารู้เหรอว่าที่นี่มีหนองน้ำ?"
ปุโรหิตตงฮูหันศีรษะ "ดีแล้ว! เจ้าหญิงลู่ซิงเฉินที่เจ้าเล่ห์นี่!"
ปาปูอาจารย์: "ใช่ เจ้าลู่ซิงเฉินที่เจ้าเล่ห์!"
ปาปูอาจารย์มีแค่ใบหน้าที่เป็นสีเหลือง ที่เหลือทั้งร่างดำสนิท มันบ่นงึมงำอย่างหมั่นไส้ "ลู่ซิงเฉิน ยังไม่คิดวิธีช่วยฉันอีกเหรอ?"
ลู่ซิงเฉินทำหน้าลำบาก "อาจารย์ ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน!"
ปาปูอาจารย์หมุนลูกตา "ก็สั่งนกร้องเล็กของเจ้าสิ ให้มันแบกฉันบินหนีออกไปก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?"
หลานหลาน: "ไร้สาระ! ฉันไม่ยอม ที่นี่เพดานต่ำเกินไป ฉันขยายร่างใหญ่ไม่ได้เลย ขยายใหญ่ได้ก็บินไม่ไหว อีกอย่าง ตัวแกสกปรกเต็มไปหมด ถ้าเปื้อนไปที่ขนสวย ๆ ของฉันจะทำยังไง!"
ก่อนหน้านี้ลู่ซิงเฉินก็เคยคิดว่าจะให้หลานหลานแบกตัวเองข้ามไปหรือไม่ แต่ที่นี่เพดานต่ำเกินไป หลานหลานขยายร่างใหญ่แล้วบินไม่ไหว
แถมยังกลัวเกิดเหตุไม่คาดฝัน ถ้าขนไปเปื้อนหนองน้ำก็จะยุ่งยาก