เสียงฝีเท้าหยุดลงอีกครั้ง
ปุโรหิตตงฮูรำคาญใจ “เฮ้ย จะตะโกนทำไม!”
ลู่ซิงเฉิน “ฉันสัญชาตญาณบอกว่ามันไม่ถูก!”
ปุโรหิตตงฮูตะโกนลั่น “ไป่เหอ เจ้าอย่าขี้ขลาด! ตราบใดที่เจ้าไม่ยื่นไปไกลกว่าลู่ซิงเฉิน เจ้าก็จะไม่มีภัย เข้ามาเดี๋ยวนี้!”
ปาปูมาสเตอร์ตะลึงงัน “ปิงเฮ่อผู้เฒ่านั่นก็มาด้วยเหรอ?”
ปุโรหิตตงฮูหึงเย็น “ใช่ เขามาแล้ว เขาจะช่วยข้าออกไป แล้วทิ้งไอ้ตัวอ้วนแก่อย่างเจ้าไว้ที่นี่… จนตายด้วยความหิว!”
ปาปูมาสเตอร์ “เชี่ย!”
ไป่เหอในที่สุดก็เดินย่ำย้อมมาอย่างช้า ๆ เหลือระยะห่างจากลู่ซิงเฉินเพียงสองสามก้าว เขาหยุดเท้า จ้องเล็งลู่ซิงเฉินอย่างเฝ้าระวัง
ลู่ซิงเฉินส่งยิ้มสดใสให้เขา “ท่านผู้อาวุโสปิงเฮ่อ ท่านมาเสียที มา ๆ ช่วยคิดหนทางช่วยปุโรหิตใหญ่กับปาปูมาสเตอร์หน่อยสิ”
ผู้อาวุโสไป่เหออึ้งงัน
ปุโรหิตตงฮูโกรธจัด “ลู่ซิงเฉิน เจ้าจะแสร้งอะไร! ไป่เหอ จับเจ้าหล่อนให้ฉันก่อน!”
ผู้อาวุโสปิงเฮ่อกำลังจะลงมือ
ลู่ซิงเฉินตะโกนลั่น “เดี๋ยวก่อน!”
ผู้อาวุโสไป่เหอก้มมองเท้าตัวเอง แล้วถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่ยั้ง…
ไม่ใช่ความผิดที่ผู้อาวุโสไป่เหอจะระมัดระวัง เพราะเขากลัวหนองน้ำที่มองไม่เห็นนี้เหลือเกิน
ปาปูมาสเตอร์กับปุโรหิตตงฮูน่ะเก่งกาจแค่ไหน ตอนนี้ก็ยังต้องติดอยู่บนเวทีดำมืด โวยวายไร้ผลอยู่ไง
เขาย่อมต้องระวังตัว
ทั้งหลายตกลงไปหมดแล้ว มีแต่ลู่ซิงเฉินเท่านั้นที่รอดพ้นอย่างปลอดภัย บางทีสัญชาตญาณของเธออาจเก่งจริงก็ได้?
ดังนั้น ผู้อาวุโสไป่เหอจึงจ้องลู่ซิงเฉินแน่น มั่นใจว่าตัวเองตามหลังเธออยู่สองสามก้าว