“ก็แปลตามตัวนั่นแหละ อีกไม่นานคุณยายของเธอก็จะ...”
เสิ่นเยี่ยนไม่ได้พูดต่อ แต่ทั้งสองคนต่างเข้าใจความหมายของเขา
สีหน้าซูชิวหรานเปลี่ยนไป ริมฝีปากสั่นระริก เธอวิงวอนว่า “คุณเสิ่น ฉันขอร้องล่ะ คุณช่วยยื้อคุณยายไว้ได้ไหม? คุณต้องการอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น ขอร้องล่ะ!”
เสิ่นเยี่ยนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนส่ายหน้าอย่างสงบ
เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีพลังพิเศษแบบนี้ ส่วนจะใช้มันอย่างไร เขาก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก
ตอนนี้การทำให้คุณยาย “ฟื้นคืนชีพ” ได้ชั่วครู่ก็เป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว
มากกว่านี้ เขาช่วยไม่ได้จริง ๆ
“คุณซู ขอให้ทำใจนะครับ ผมคงช่วยอะไรไม่ได้”
“ไม่เอา ฉันไม่เอา! คุณยายอยู่ที่นี่ จะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”
ซูชิวหรานทำใจยอมรับไม่ได้ เธอส่ายหน้ารัว ๆ ก่อนกอดคุณยายไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
เพียงชั่วครู่เดียว ร่างของคุณยายก็ยิ่งเลือนรางลง ซูชิวหรานเองก็สังเกตเห็น ความหวาดกลัวจึงเอ่อท้นอยู่ในใจ
“ชิวหราน”
คุณยายเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง
ซูชิวหรานเม้มริมฝีปาก นั่งตัวตรงแล้วหันไปมองคุณยาย
“ต่อไปต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ เรื่องบางอย่างอย่าเอาอย่างพ่อของหนูเลย ต่อให้หาเงินได้มากแค่ไหน ก็สู้ครอบครัวอยู่กันอย่างปลอดภัยพร้อมหน้าพร้อมตาไม่ได้”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงราวกับกำลังสั่งเสีย ซูชิวหรานก็พยักหน้าทั้งน้ำตาพร่า
“วันหลังเอาศพยายกลับไปฝังที่บ้านเกิดนะ ฝังไว้ข้าง ๆ คุณตาของหนู จำได้ไหม?”