เสิ่นเยี่ยนก้าวฉับ ๆ ออกจากบ้าน ตรงไปยังโรงจอดรถแล้วขับรถออกมา
รถแล่นพ้นหมู่บ้านจัดสรร สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ เย็นชา ภาพภรรยาเต้นแนบชิดกับชายอื่นฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัว ราวกับมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ในอก จนเครื่องในร้อนผ่าวไปหมด
ข้อสันนิษฐานอันเจ็บปวดกำลังกลายเป็นความจริงทีละน้อย
นั่นคือ…ภรรยานอกใจ!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ กล้ามเนื้อแก้มของเสิ่นเยี่ยนกระตุกเบา ๆ มือทั้งสองกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เขาทุบพวงมาลัยอย่างแรงหนึ่งที แตรรถส่งเสียงสั้น ๆ ดังขึ้น กลางดึกสงัดยิ่งฟังแสบแก้วหู
เขาสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบลง
ในคลิปสั้นเมื่อครู่มีชื่อโรงแรมอยู่
โรงแรมเทียนหนานหมิงจู
ที่นี่เป็นหนึ่งในโรงแรมหรูที่สุดของเมืองเทียนหนานในที่แจ้ง จัดงานเลี้ยงสักงานที่นี่ อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินหลายแสน เสิ่นเยี่ยนจอดรถ จุดบุหรี่สูบ ก่อนก้าวหนัก ๆ เข้าไปในโรงแรม
มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาต้องข่มความกระวนกระวายทั้งหมดในใจเอาไว้ ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องเห็นกับตาตัวเอง
หลังสอบถามพนักงานบริการ เขาก็รู้ว่าห้องจัดเลี้ยงอยู่ชั้นสอง
ปลายโถงทางเดินปูพรมแดง ทั้งสองข้างตั้งกระเช้าดอกไม้ แม้ยืนอยู่นอกประตูก็ยังได้ยินเสียงครึกครื้นจากด้านใน
เสิ่นเยี่ยนเพิ่งมาถึงหน้าห้องจัดเลี้ยง ก็ได้ยินเสียงภรรยาดังมาจากข้างใน
“บริษัทมาถึงวันนี้ได้ ทุกท่านที่อยู่ตรงนี้ล้วนมีส่วนสำคัญ ฉันขอดื่มให้ทุกคน ขอบคุณที่ทุ่มเทกันมาตลอด!”
เสียงของเจียงหลานอ่อนหวานไพเราะ เธออายุ 26 ปี เป็นวัยที่ผู้หญิงมีเสน่ห์ที่สุด แค่ฟังเสียง ใครจะนึกว่าเธอเป็นประธานบริษัทจดทะเบียนแล้ว
“คุณเจียงต่างหากที่เหนื่อยที่สุด!”
“พวกเราขอดื่มให้คุณเจียงพร้อมกัน!”
“ไม่ใช่แค่คุณเจียงหรอก ต้องดื่มให้เหยียนจือด้วย! คราวนี้ที่คว้าโครงการนี้มาได้ เขาเป็นคนสำคัญเลย ฮ่า ๆ!”
บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงคึกคัก เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังไม่ขาดสาย
เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่นอกประตู ฟังเสียงโห่ร้องจากข้างในที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก
หรือบางที ตั้งแต่สามเดือนก่อน เขาก็กลายเป็นคนนอกไปแล้ว
เสิ่นเยี่ยนสูดหายใจลึก ยกมือผลักประตูใหญ่เปิดออกในคราวเดียว!
ชั่วพริบตา ทั้งงานก็เงียบกริบ
ทุกคนหันไปมองชายที่ผลักประตูเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
กลางห้องมีเค้กสามชั้นตั้งอยู่ บนครีมสีชมพูบีบตัวอักษรบิดเบี้ยวเป็นแถว
สุขสันต์วันเกิด
ลู่เหยียนจือสวมมงกุฎวันเกิด ยืนอยู่หน้าเค้ก
ที่แท้วันนี้เป็นวันเกิดของลู่เหยียนจือ
มิน่าล่ะ…แม้แต่วันครบรอบแต่งงานของพวกเขา เธอยังลืมได้
สายตาของเสิ่นเยี่ยนจับจ้องไปยังภรรยาที่อยู่ข้างกายเขา
เจียงหลานสวมชุดราตรีสีแชมเปญ ไหล่ขาวผ่อง กระดูกไหปลาร้าและเนินอกงดงาม เอวคอดบางจนแทบโอบได้ด้วยมือเดียว รูปร่างได้สัดส่วนชวนมอง
เธอถือแก้วเหล้าอยู่ในมือ พอเห็นว่าเสิ่นเยี่ยนเข้ามา ใบหน้างดงามไร้ที่ติของเธอก็เผยความประหลาดใจ
แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นประธานบริษัท ไม่นานก็ฝืนยิ้มออกมา “ที่รัก มารับฉันกลับบ้านเหรอ กินข้าวหรือยัง จะมากินอะไรสักหน่อยไหม?”
คืนนี้เธอดื่มไปไม่น้อย แก้มแดงระเรื่อ ดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ
ที่แท้ก็เป็นสามีของคุณเจียงนี่เอง มิน่าถึงรู้สึกคุ้นหน้า…คนอื่น ๆ ในห้องจัดเลี้ยงต่างเข้าใจขึ้นมาทันที
แต่สายตาของบางคนกลับเลื่อนไปมองชายหนุ่มที่ยืนข้างเจียงหลาน เผยสีหน้ามีเลศนัย
ชายหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลา เมื่อเทียบกับเสิ่นเยี่ยนแล้วก็แทบไม่ต่างกัน
พอเห็นเสิ่นเยี่ยน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่กระตือรือร้นกว่าเดิม “พี่เยี่ยนมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาสิ มานั่งตรงนี้กับผม”
พูดจบก็ทำท่าจะขยับตัวหลีกทางให้
ท่าทางเป็นธรรมชาติคล่องแคล่ว ราวกับเขาเป็นเจ้าของงานเลี้ยงนี้
แต่แล้ว…
เจียงหลานเอ่ยห้ามอย่างไม่ใส่ใจ “เฮ้ย เหยียนจือ อย่าขยับ วันนี้นายเป็นตัวเอกนะ”
จากนั้นเธอก็หันมามองเสิ่นเยี่ยน “ที่รัก รอฉันสักครู่นะ งานเลี้ยงจบแล้วเราค่อยกลับด้วยกัน”
ลู่เหยียนจือได้ยินดังนั้นก็ชักเท้ากลับทันที ยิ้มตอบว่า “ได้ครับ ขอบคุณพี่หลาน!”
พูดจบ เขาก็มองเสิ่นเยี่ยน แววตานั้นไม่ว่าอย่างไรก็แฝงความท้าทายอยู่เล็กน้อย
เสิ่นเยี่ยนสีหน้าไร้อารมณ์ “ได้ ฉันจะรออยู่ตรงนี้”
พูดจบเขาก็ดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่ง จุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วนั่งมองเงียบ ๆ
เขาอยากเห็นนักว่าภรรยาของตัวเองจะฉลองวันเกิดให้ผู้ชายอีกคนต่อหน้าทุกคนอย่างไร
ท่าทีของเขาทำให้บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงอึดอัดขึ้นมาอย่างประหลาด
เจียงหลานขมวดคิ้ว มองเขาอย่างไม่พอใจแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “เอาละ ทุกคนสนุกกันต่อเถอะ กินก็กิน ดื่มก็ดื่ม!”
เสิ่นเยี่ยนอึดอัดแน่นอก ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้ง แววตาของเขาสงบนิ่งแต่คมกริบ
ทันใดนั้น
“พี่หลาน! ขอบคุณที่จัดงานเลี้ยงนี้ให้ ผมขอใช้โอกาสนี้ตอบแทน น้ำใจชิ้นแรกของเค้กต้องให้พี่!”
ลู่เหยียนจือตัดเค้กชิ้นหนึ่ง ยกไปตรงหน้าเจียงหลานแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
เจียงหลานชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มตอบ “ขอบใจนะ เหยียนจือ!”
เธอรับเค้กมากัดคำหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างซาบซึ้ง “ช่วงนี้นายเหนื่อยมากจริง ๆ วิ่งวุ่นทำงานให้บริษัททั้งวันทั้งคืน อยากได้รางวัลอะไรไหม? หรือจะให้วันหยุดยาวนายไปพักผ่อนให้เต็มที่ดี?”
ลู่เหยียนจือส่ายหน้าเบา ๆ สายตาจับจ้องใบหน้าของเจียงหลาน น้ำเสียงอ่อนโยน “ผมไม่อยากหยุดครับ พี่หลานดีกับผมขนาดนี้ ผมก็ต้องพยายามให้มากขึ้นเป็นสองเท่า เพื่อตอบแทนที่พี่หลานคอยชี้แนะและสนับสนุนผม”
ได้ยินดังนั้น เจียงหลานก็ยิ้มอย่างพอใจ “เหยียนจือ ฉันมองนายไม่ผิดจริง ๆ อยากได้อะไรก็บอกมาได้เลย พี่จัดการให้หมด!”
แววตาของลู่เหยียนจือลึกล้ำขึ้น เขาพูดเสียงเบาว่า “ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น แค่อยากอยู่ข้างพี่หลานตลอดไป ได้เห็นพี่หลานประสบความสำเร็จกับตาตัวเอง…”
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
ทันใดนั้น เสียงปรบมือก็ดังขึ้นอย่างไม่ถูกกาลเทศะ
สายตาของทุกคนถูกดึงไปทางนั้น พวกเขามองเสิ่นเยี่ยนด้วยสีหน้าประหลาดใจ ขณะที่เขายังคงสงบนิ่ง
เจียงหลานขมวดคิ้วอีกครั้ง
เสิ่นเยี่ยนปรบมือ มองเจียงหลานกับลู่เหยียนจือ มุมปากยกยิ้มจาง ๆ “ช่างเป็นพี่น้องที่รักใคร่กันเหลือเกิน บรรยากาศมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกนายควรจูบกันสักทีไหม?”
สีหน้าของเจียงหลานเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรีบตวาดอย่างโมโห “เสิ่นเยี่ยน นายหมายความว่ายังไง? พูดจาประชดประชันอะไรอยู่?”
เสิ่นเยี่ยนหัวเราะเย็นชา “ฉันประชดประชันเหรอ? งั้นให้ทุกคนในงานตัดสินดูสิ เมื่อกี้พวกเธอสองคนทำท่าทางน่าขยะแขยงแค่ไหน?”
“นายว่าพวกเราน่าขยะแขยงเหรอ?”
เจียงหลานแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง นี่คือสามีที่ปกติอ่อนโยนคนนั้นจริงเหรอ ทำไมถึงพูดจาเผ็ดร้อนขนาดนี้?
เสิ่นเยี่ยนพูดเรียบ ๆ “หึ ยังมีคำที่แย่กว่านี้อีก อยากฟังไหม?”
รูม่านตาของเจียงหลานหดลง ความโกรธพุ่งขึ้นมาในใจ
ก็แค่ไม่ได้อยู่ฉลองวันครบรอบกับเขาเองไม่ใช่เหรอ…เธอสูดหายใจลึก พูดเสียงเย็นว่า “เลิกหาเรื่องไร้สาระได้แล้ว มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้าน ถ้าไม่อยากมารับฉัน นายกลับไปก่อนก็ได้ ถ้ายังอยู่ตรงนี้ งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จนี้คงถูกนายป่วนจนหมด ทุกคนจะกินกันต่อยังไง?”
“ฉันป่วนเหรอ?”
เสิ่นเยี่ยนลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
เขาก้าวฉับ ๆ เข้าไป คว้าเค้กสามชั้นขึ้นมา แล้วหันกลับไปฟาดใส่หน้าลู่เหยียนจืออย่างแรง!
“งั้นแม่งก็ไม่ต้องกินกันแล้ว!”