หลังจากพานเจ๋อหลินเข้ากองปราบยาเสพติดแล้ว มิได้รีบร้อนแสดงฝีมือ กลับฝังจิตมุ่งมั่น ทุ่มเทเข้าไปในสถานเริงรมย์ทั้งหลายในอำเภอวั่นซานที่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย
บาร์ คาราโอเกะ กระทั่งลานสเก็ต ล้วนเป็นที่ซึ่งยาเสพติดระบาดอยู่พอสมควร
สถานที่เหล่านี้แม้จะไม่ใช่ต้นตอผลิตยา แต่ก็เป็นเส้นเลือดฝอยในการแพร่กระจายยาเสพติด เป็นปลายทางที่พวกคนติดยาพึ่งพิงประทังชีวิต และที่สำคัญคือเป็นจุดตัดสำคัญในการสาวไปถึงข่ายโซ่ต้นน้ำ
เขามักย่ำราตรี ซ่อนกายกลางวัน ปลอมเป็นลูกค้า ซุ่มตามตรอกซอกซอย ติดตามสะกดรอย พร่ำเพรื่อเข้าออก เพียงจับกุมคนค้ายาและผู้กระทำผิดฐานรวมกลุ่มเสพยาซึ่งเป็นความผิดซึ่งหน้า ก็กวาดล้างแก๊งน้อยใหญ่ได้ถึงเจ็ดแปดกลุ่ม
ในการสอบปากคำทุกครั้ง พานเจ๋อหลินลงมือด้วยตนเอง มิเคี่ยวเข็ญเอาคำรับสารภาพ แต่ใช้ความอดทนกล่อมเกลาอีกฝ่าย งัดแงะชื่ออันเลือนราง สถานที่นัดพบที่คลุมเครือ และรหัสลับพิสดารจากปากพวกมัน ค่อยๆ ปะติดปะต่อภาพโครงข่ายยาเสพติดใต้ดินในอำเภอวั่นซานขึ้น
วันเวลาดุจกระปุกก้นบุหรี่ในห้องทำงานกองปราบยาเสพติด เพียงพริบตาเดียวก็เต็มไปด้วยซองบุหรี่ ผ่านไปปีหนึ่งในชั่วพริบตา
ในหนึ่งปีนี้ ชื่อของพานเจ๋อหลินปรากฏในบัญชีผู้ทำคุณงามความดีของกองบัญชาการอำเภออยู่หลายครั้ง จากเกียรติคุณขั้นสามถึงขั้นสอง ผลงานชัดเจนเป็นจริงประจักษ์
ตำรวจปราบยาเสพติดในกองลอบวิพากษ์กันว่า หากช่วงทดลองงานข้าราชการของพานเจ๋อหลินยังไม่สิ้นสุด ด้วยคุณงานเช่นนี้ ตำแหน่งรองหัวหน้ากองควรได้เลื่อนขั้นแก่เขามานานแล้ว
ทันทีที่ช่วงทดลองงานสิ้นสุดลง หนังสือแต่งตั้งจากกรมองค์กรก็ตามมาในทันที พานเจ๋อหลิน ได้รับสิทธิ์เทียบเท่ารองหัวหน้ากอง พร้อมทั้งได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยปราบยาเสพติดขนาดใหญ่ระดับรองหัวหน้ากอง
ส่วนหลิวหยวนตง หัวหน้ากองปราบยาเสพติดคนเดิมก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย
เกียรติประวัติอันเลิศล้ำที่พานเจ๋อหลินสร้างไว้ ในฐานะหัวหน้างานตรง หลิวหยวนตงย่อมเป็นผู้บังคับบัญชาที่มีฝีมือ อาศัยกระแสเช่นนี้ หลิวหยวนตงจึงได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรองผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจประจำอำเภอ ดูแลงานปราบปรามยาเสพติดและงานสืบสวนอาชญากรรมอย่างสมเหตุสมผล
การเลื่อนขั้นของพานเจ๋อหลินไม่มีผู้ใดไม่ยอมรับ
ที่พานเจ๋อหลินได้ดำรงตำแหน่งจริงระดับรองหัวหน้ากองในหนึ่งปีได้ เป็นเพราะวุฒิปริญญาโทเป็นใบเบิกทาง การขอสละตำแหน่งสะดวกสบายในสำนักงานอัยการประจำมณฑลและจมลงสู่ระดับรากหญ้าในแนวหน้าปราบปรามยาเสพติดอย่างสมัครใจเป็นคะแนนเสริม แต่ปัจจัยรากฐานที่สุดก็คือผลงานเหล่านั้นที่เขาเอาชีวิตเข้าแลก
ต้องรู้ว่าเดิมทีตอนที่สำนักงานทรัพยากรมนุษย์และประกันสังคมประจำมณฑลส่งเขามา หนังสือที่กำหนดให้จัดการสิทธิ์เทียบเท่ารองหัวหน้ากองนั้น แรกเริ่มก็มิใช่ข้อบังคับตายตัวเชิงบังคับ หากแต่เป็นคำแนะนำชี้แนะแนวทางเท่านั้น
หากพานเจ๋อหลินไม่เอาดีเอาเอง กองปราบยาเสพติดก็มีข้ออ้างมากมายที่จะทิ้งเขาไว้ข้างทาง เพราะไหนๆ กองปราบก็ไม่เลี้ยงคนว่างงาน และยิ่งไม่เลี้ยงพวกอ่อนแอมีแต่ปริญญาหาประโยชน์มิได้
……
บ่ายวันนั้น ปลายฤดูร้อนยังร้อนแรง พัดลมเพดานในห้องทำงานกองปราบยาเสพติดหมุนหึ่งๆ พัดพาเอาควันบุหรี่และกลิ่นเหงื่อทั่วห้อง
พานเจ๋อหลินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เบื้องหน้ากองรายงานข่าวกรองหนาปึก ปลายปากกาหมึกซึมขีดเขียนจุดหมายลงบนกระดาษ คิ้วขมวดแน่น
พื้นที่หุบเขานกนางแอ่นแถบนั้น เขาเฝ้าจับตามองมาเกือบครึ่งปีแล้ว ภูเขาสูงและป่าทึบ ชัยภูมิห่างไกล ล้วนเป็นจุดอับของข่าวกรอง ทว่ายิ่งเป็นสถานที่เช่นนี้ ก็ยิ่งชุกซ่อนสิ่งมัวหมองได้ง่าย
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักกระแทก เกิดสายลมพัดวูบเข้ามา
หลัวเฟิงคนสนิทวิ่งพรวดพราดเข้ามา หน้าแดงก่ำ เม็ดเหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาตามเรียวแก้ม มือกำกระดาษหลายแผ่นแน่น เสียงเจือด้วยความตื่นเต้นระคนระงับ "หัวหน้า! พบแล้ว! พบแล้ว! ตรงตามที่หัวหน้าคาดไว้จริงๆ! พวกเราในเขตหุบเขานกนางแอ่น คลำเจอรังผลิตยาของพวกคนค้ายาจริงๆ!"
พานเจ๋อหลินลุกพรวด ขาเก้าอี้ขูดพื้นคอนกรีตเกิดเสียงเสียดสีแหลม
เขาก้าวเท้าไม่กี่ก้าวไปตรงหน้าหลัวเฟิง คว้าจับไหล่เขาคนหนึ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรนและไม่อยากเชื่อ "จริงหรือ? เกรงว่ามันจะเป็นระเบิดควันที่ไอ้พวกนั้นปล่อยออกมาหรือไม่? ตั้งใจล่อพวกเราติดกับหรือเปล่า?"
ภูมิประเทศในหุบเขานกนางแอ่นพิเศษนัก ครั้งใดถูกอีกฝ่ายโต้กลับลาดตระเวน พวกพ้องอาจตกอยู่ในอันตราย นี่เป็นเรื่องที่พานเจ๋อหลินกังวลยิ่ง
"เรื่องจริงแน่นอน!" หลัวเฟิงส่ายหน้าอย่างแรง ยัดบันทึกคำให้การในมือเข้าไปในมือพานเจ๋อหลิน "หัวหน้า ข่าวกรองคราวนี้แม่นจนแม่นกว่านี้ไม่ได้แล้ว! พวกเราอยู่ในลำธารรอบนอกของรังผลิตก่อน พบกากของเสียจากการผลิตยาจำนวนมาก อีกทั้งถังเปล่าบรรจุวัตถุดิบเคมีพวกนั้น! ภายหลังพวกเราเลียบตามทิศทางลมและกลิ่นฉุนที่พัดมา กำหนดขอบเขตแน่ชัด ซุ่มเฝ้าพอดีสองวันสองคืนเต็ม ในที่สุดก็จับไอ้กระจงขนของที่ออกมาส่งของได้สามคน! ชุดฟื้นความทรงจำยิ่งใหญ่ยกหนึ่งลงไป หนึ่งในนั้นก็ทนไม่ได้ ไส้แตกหมดแล้ว!"
พานเจ๋อหลินรับบันทึกคำให้การมา แววตาดุจคบเพลิง กวาดสายตาผ่านเนื้อหาในกระดาษอย่างเร็ว
เมื่อเห็นตัวอักษรไม่กี่บรรทัดที่ว่า "ผลิตยาเดือนละหลายร้อยกิโลกรัม" "สมาชิกแก๊งค์ห้าสิบกว่าคน" "ครอบครองอาวุธปืนสี่สิบกว่ากระบอก" รูม่านตาก็หดเกร็งฉับพลัน กระแสเย็นเยียบจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นถึงศีรษะ
หลายร้อยกิโลกรัม! นี่ไม่ใช่การค้ายาเล่นๆ น้อยๆ หากแต่เป็นโรงงานผลิตยาขนาดมโหฬารแล้ว! คนห้าสิบกว่าคน ปืนสี่สิบกว่ากระบอก นี่ไม่ใช่คดีพัวพันยาเสพติดธรรมดาอีกแล้ว นี่คือแก๊งค์ผลิตยาพร้อมอาวุธ!
พานเจ๋อหลินนั่งติดอีกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เขาทุบโต๊ะฉาดหนึ่ง เสียงทุ้มต่ำทว่าพกด้วยเด็ดขาดที่ไม่ให้แย้ง "สกัดข่าวทันที! พวกพ้องร่วมลาดตระเวนทั้งหมด ระดมรอคำสั่ง ห้ามออกไปข้างนอก ห้ามติดต่อผู้ใด! ข้าไปรายงานรองผู้บัญชาการหลิวเดี๋ยวนี้ ขอกำลังสนับสนุน!"
"ดีเลยหัวหน้า!" หลัวเฟิงขานรับ หันกายวิ่งออกไปข้างนอก
พานเจ๋อหลินคว้าชุดตำรวจบนพนักเก้าอี้ ก้าวฉับๆ พุ่งออกจากห้องทำงาน ในใจกระจ่างชัด เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก
รังผลิตยาที่อำเภอวั่นซานยึดครองมานานป่านนี้ ขนาดใหญ่เพียงนี้ เบื้องหลังร่มคุ้มครองย่อมมิใช่เล็กๆอย่างแน่นอน
หลุดรอดแม้ข่าวลือเสี้ยวหนึ่ง ไม่เพียงจะเขย่าขวัญศัตรู ให้พวกวายร้ายมรณะนี้หนีไป อาจจะยิ่งให้ความพยายามก่อนหน้านี้สูญเปล่าเสียสิ้น
เท้าของเขารีบเร่งมุ่งไปทางห้องทำงานรองผู้บัญชาการ ในสมองคิดคำนวณอย่างเร็วรี่
อย่างไรก็ดี ต้องโน้มน้าวหลิวหยวนตงให้ลงมือคืนนี้ มิเช่นนั้นช้าอาจเกิดการเปลี่ยนแปลง!
ในห้องทำงานของหลิวหยวนตง พัดลมเป่ารัวๆ ทว่าก็ยังไม่อาจขับไล่ความหนักหน่วงในอากาศได้
เขามองบันทึกคำให้การและรายงานสืบสวนที่พานเจ๋อหลินยื่นให้ นิ้วชี้สั่นเทาเล็กน้อย ยิ่งดูหน้ายิ่งซีด ในตอนท้าย เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมบนหน้าผากหน้าหนึ่ง
หลิวหยวนตงคลุกคลีกัดกร่อนในสนามรบยาเสพติดมาสิบกว่าปี คดีที่ผ่านมือไม่มีร้อยก็แปดสิบ ทว่ารังผลิตยาขนาดใหญ่เพียงนี้ เขายังเป็นครั้งแรกที่พบ
ปริมาณผลิตหลายร้อยกิโลกรัมต่อเดือน หมายความว่ารังนี้ไม่เพียงส่งให้อำเภอวั่นซาน เกรงว่าอาจแผ่รังสีไปถึงเมืองและมณฑลใกล้เคียงหลายแห่ง นี่คือระเบิดเวลาที่ฝังอยู่ในวั่นซาน!
"ห้าสิบกว่าคน ปืนสี่สิบกว่ากระบอก..." หลิวหยวนตงรำพึงแผ่วเบา เสียงเจือด้วยความสั่น "นี่ไม่ใช่สิ่งที่สำนักงานตำรวจอำเภอของเราจะแก้ไขได้โดยลำพังแล้ว ทำไม่ดีอาจเกิดเรื่องใหญ่"
พานเจ๋อหลินยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงกลับแน่วแน่ผิดธรรมดา "รองผู้บัญชาการหลิว ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ยุ่งยาก แต่ท่านลองคิดดู รังใหญ่ขนาดนี้ ซ่อนในหุบเขานกนางแอ่นได้นาน เบื้องหลังต้องมีคนคอยคุ้มครองแน่ ยิ่งคนรู้มาก ความเสี่ยงรั่วไหลข่าวยิ่งมาก อีกอย่างคืนยิ่งนานความฝันยิ่งมาก หากให้พวกมันรู้ตัวถึงทีท่าจะเปลี่ยนแปลง ไม่อาจทำลายพยานหลบหนี ก็คงสุนัขจนตรอก คราวนั้นปัญหายิ่งใหญ่กว่าเดิม! ข้อเสนอของข้าคือ คืนนี้ลงมือเลย ขอให้สำนักงานตำรวจเมืองระดมกำลังตำรวจพิเศษมาหนุน ล้อมปราบชั่วข้ามคืน!"