สวี่จ้าวเก็บกำไลข้อมือลงในมิติส่วนตัว พลางตรวจดูภาพสองมิติของโจวฉงในช่องเก็บของในมิติไปด้วย
ในภาพสองมิติ ดวงตาของโจวฉงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ภาพหยุดค้างอยู่ในจังหวะที่เขาชักปืนจากเอว แล้วหันปากกระบอกปืนมาทางสวี่จ้าวพอดี
สวี่จ้าวอดลอบทอดถอนใจไม่ได้ คนคนนี้ตอบสนองได้รวดเร็วทีเดียว
มิติส่วนตัวกับช่องเก็บของของผู้มีพลังมิติไม่เหมือนกัน แต่ตอนเก็บสิ่งของก็ปล่อยคลื่นพลังงานออกมาเช่นกัน
โจวฉงคงสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงาน จึงชักปืนออกมาได้ในทันที
สวี่จ้าวลากเส้นแบ่งตรงแขนข้างที่โจวฉงยกปืนขึ้นก่อน จากนั้นก็ลากเส้นแบ่งอีกเส้นตรงลำคอของเขา
เธอเดินเข้าไปในพุ่มหญ้ากลายพันธุ์แถวนั้น แล้วปล่อยโจวฉงออกมา
ทันทีที่ถูกปล่อยออกจากมิติส่วนตัว ร่างของโจวฉงก็ล้มลงกับพื้น
รอยแยกจากการแบ่งของมิติส่วนตัวเรียบกริบ ศีรษะกับแขนของเขาหลุดออกจากร่างทันที เลือดอุ่น ๆ ทะลักออกมาตามรอยตัด กระเซ็นลงบนหญ้าป่ากลายพันธุ์รอบข้าง
ศีรษะของโจวฉงกลิ้งไปกับพื้น เปลือกตากะพริบเปิดปิดตามสัญชาตญาณสองครั้ง เสียง “ฮือก ฮือก” ดังอู้อี้ออกมาจากลำคอ
แต่เพียงไม่กี่วินาที ดวงตาของเขาก็ไร้ประกายโดยสิ้นเชิง ตายตาไม่หลับ ลมหายใจขาดห้วง
สวี่จ้าวรีบเก็บปืนกับกำไลข้อมือของเขา จากนั้นล้วงกระเป๋าเสื้อด้านบน ได้แกนสัตว์ระดับหนึ่งมาสองเม็ด
เธอเก็บแกนสัตว์ใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินไปยังลำธารในป่าเก็บของเขตชั้นหนึ่ง
เสื้อคลุมผ้าฝ้ายที่โจวฉงสวมมีคุณภาพดีทีเดียว ข้างในยังสวมชุดป้องกันหนังสัตว์ระดับหนึ่งอีกชั้น
แต่ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของตระกูลสวี่ในตอนนี้ เธอไม่จำเป็นต้องถอดเสื้อผ้าจากศพมาใส่อีกแล้ว จึงขี้เกียจลงมือ