สวี่จ้าวใช้ดวงตาข้อมูลตรวจดู พบว่าหลังซ่งจือเหวยดื่มยาเสริมฟื้นฟูแรงสูง ค่าพลังชีวิตเพิ่มขึ้น 1 แต้ม กลายเป็น 3
เธอเอ่ยขึ้นอย่างสบายใจอยู่ข้าง ๆ ว่า “วางใจเถอะ! พี่จือเหวยต้องรอดแน่นอน”
รอดน่ะรอดอยู่แล้ว เพียงแต่เลเวลพลังพิเศษลดลงไปหนึ่งระดับเท่านั้น
เช้าวันต่อมา ทีมล่าสัตว์เตรียมพร้อมทุกอย่าง และเตรียมเดินทางกลับเขตปลอดภัย
ซ่งจือเหวยยังไม่ฟื้น หวังจวินกับเหวินเซียวช่วยกันประคองเธอขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มตรงส่วนท้ายของรถบ้านอย่างระมัดระวัง
ก่อนหน้านี้หวังจวินอดหลับอดนอนมาทั้งคืน แถมยังใช้พลังพิเศษจนหมดเกลี้ยง ตอนนี้ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี ระหว่างเดินทางกลับจึงนอนพักบนเบาะรถบ้านที่ปรับราบเป็นเตียง
ส่วนคนขับรถบ้านเปลี่ยนเป็นเหวินเซียว
รถบ้านแล่นนำอยู่ข้างหน้า ขบวนรถบรรทุกตามมาติด ๆ ทุกคนมุ่งหน้าไปยังเขตปลอดภัย
เนื่องจากบนรถมีคนบาดเจ็บ ระหว่างทางกลับเขตปลอดภัย เหวินเซียวจึงตั้งใจขับให้ช้าลง เพื่อไม่ให้รถกระแทกมากจนแผลของซ่งจือเหวยปริแตก
ตอนขบวนรถจอดพักกินมื้อกลางวัน ซ่งจือเหวยก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง
หลีหมิงเยวี่ยนั่งลงข้างเตียง ประคองซ่งจือเหวยให้ลุกขึ้น ป้อนน้ำให้เธอดื่มเล็กน้อย แล้วกรอกยาเสริมฟื้นฟูแบบทั่วไปให้หนึ่งหลอด หลังจากนั้นเธอก็หลับไปอีกครั้ง
ขบวนรถค่อย ๆ เดินทางไปตลอดทาง กว่าจะถึงเขตปลอดภัยก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว ประตูเมืองชั้นนอกปิดไปนานแล้ว
หวังจวินโทรหาการสื่อสารของหัวหน้าระดับล่างคนหนึ่งในกองทัพป้องกันเมือง ขบวนรถรออยู่หน้าประตูเมืองราวสิบนาที ประตูเมืองจึงค่อย ๆ เปิดออก
ขบวนรถเข้าสู่เมืองชั้นนอก รถบรรทุกห้าคันกับรถออฟโรดดัดแปลงมุ่งหน้าไปยังฐานของกลุ่มนักล่าหินดำโดยตรง