เมื่อเข้าบ้านแล้ว สวี่อี้ก็ส่งลังยาเต็มลังที่ถืออยู่ให้สวี่จ้าว มองดูเธอเก็บยาทั้งลังเข้าไปในมิติส่วนตัว จากนั้นจึงให้บอดี้การ์ดรออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง
สองพี่น้องขึ้นไปชั้นสองด้วยกัน
สวี่จ้าวพาสวี่อี้ไปที่ห้องของตนเพื่อดูเจ้ากระรอกน้อย
ทันทีที่เปิดกรง กระรอกน้อยก็กระโดดเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของสวี่จ้าว
สวี่อี้เห็นกระรอกน้อยขนสีน้ำตาลเข้มแสนน่ารัก ก็อดยื่นมือไปลูบไม่ได้
“กระรอกกลายพันธุ์ตัวนี้เล็กเกินไปหรือเปล่า เป็นสายมิติจริงเหรอ?”
“แน่นอนสิ มันเอาเสบียงจากมิติออกมาให้ฉันตั้งเยอะ” สวี่จ้าวลูบขนของกระรอกน้อยเบา ๆ
หลังจากดูเจ้ากระรอกน้อยแล้ว สองพี่น้องก็แลกยาและสมุนไพรให้กัน ตอนเที่ยงรอคุณปู่คุณย่ากลับบ้าน แล้วกินมื้อกลางวันด้วยกัน
ตั้งแต่สองพี่น้องต่างยุ่งกับงานของตัวเอง ก็ไม่ได้กินข้าวร่วมโต๊ะกันมานานแล้ว
หลีอวิ๋นตั่วมองสองพี่น้องที่ก้มหน้ากินข้าว พลางยิ้มอย่างพึงพอใจ “ตอนนี้พวกเธอสามพี่น้องต่างก็ยุ่งกันคนละอย่าง ปกติแทบหาเวลามากินข้าวพร้อมหน้ากันไม่ได้เลย”
วันนี้สวี่จ้าวกับสวี่อี้ว่าง จึงได้กลับมากินข้าวที่บ้าน ส่วนสวี่อวิ้นเรียนอยู่ที่โรงเรียน กลางวันก็กินข้าวที่โรงอาหารของโรงเรียน
สวี่จ้าวคีบเนื้อให้หลีอวิ๋นตั่ว แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “คุณย่า งานของพี่กับฉันเข้าที่เข้าทางแล้ว คุณย่ากับคุณปู่อยู่บ้านพักผ่อนก็พอ ไม่ต้องตั้งแผงขายของก็ได้”
หลีอวิ๋นตั่วส่ายหน้าปฏิเสธ “อย่างนั้นไม่ได้หรอก พวกเธอออกไปยุ่งกับงานของตัวเองกันหมด ฉันกับคุณปู่อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ไหวหรอก”
เพราะกินวัตถุดิบจากสัตว์กลายพันธุ์ระดับสามเป็นประจำ ร่างกายของสองผู้เฒ่าจึงแข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ