หลังจากปลอบใจสวี่อี้เสร็จ ปู่กับหลานก็ไม่กล้ารีรอแม้แต่นิด ตรงไปยังร้านเล็ก ๆ ที่เถ้าแก่จ้าวเปิดอยู่ในเขตเพิงพักทันที
เถ้าแก่จ้าวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกในร้าน พัดพัดลมอย่างสบายใจ
“ลุงจ้าว มียากำจัดพิษไหมคะ พวกเรารีบใช้มาก!” สวี่อวิ้นเดินเข้าไปข้างหน้า ตะโกนถามเถ้าแก่จ้าวอย่างร้อนรน
เถ้าแก่จ้าวรู้จักปู่กับหลานคู่นี้ พอจะได้ยินมาบ้างว่าครอบครัวพวกเขาเป็นอย่างไร
“มีอยู่ แต่หลอดละ 300 แต้ม” เถ้าแก่จ้าวพูดอย่างไม่รีบร้อน
สวี่กั่งได้ยินราคา ก็ขมวดคิ้วแน่น
ราคานี้สูงเกินกว่าที่เขาคิดไว้ชัดเจน ด้วยเงินเก็บของครอบครัว ไม่มีทางที่จะหยิบออกมาได้
“เถ้าแก่จ้าว ลดหน่อยได้ไหม ยากำจัดพิษที่ร้านยาในเมืองชั้นนอกขายหลอดละ 500 แต้ม ของคุณนี่เป็นของใกล้หมดอายุ ประสิทธิภาพไม่ดีเท่าไหร่” สวี่กั่งเริ่มต่อรอง
“ต่อให้ใกล้หมดอายุ มันก็คือยากำจัดพิษ ถูกกว่าร้านยาตั้ง 200 แต้ม ไม่มีลด” เถ้าแก่จ้าวปฏิเสธอย่างไม่เห็นหน้า
สวี่อวิ้นรู้ดีว่าครอบครัวลำบาก เห็นท่าแบบนั้นก็รีบเอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ลุงจ้าว พิษของพี่สาวฉันลุกลามไปทั้งตัวแล้ว ถ้าไม่ใช้ยาก็ช่วยไม่ไหวแล้วจริง ๆ!
ครอบครัวฉันมีแค่ 262 แต้ม เป็นแต้มที่ฉันกับปู่ไปเก็บอาหารมาแลกมาหลายวัน ไม่มีมากกว่านี้จริง ๆ ขอร้องล่ะคะ ขายยากำจัดพิษให้พวกเราหนึ่งหลอดเถอะ!”
พูดไปพูดมา สวี่อวิ้นก็อดร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ได้
เถ้าแก่จ้าวถูกร้องไห้จนเริ่มรำคาญ ขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็ใจอ่อน โบกมืออย่างหงุดหงิด “เอาละ ๆ เก็บ 262 แต้มนั่นแหละ ขายให้พวกเธอหนึ่งหลอด”
“ขอบคุณเถ้าแก่จ้าวค่ะ” สวี่อวิ้นหยุดร้องไห้ ใช้มือเล็ก ๆ ที่เปื้อนเช็ดน้ำตาบนหน้า
สวี่อวิ้นกำยากำจัดพิษแน่น ปู่กับหลานไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่นิด รีบก้าวเท้าเร็วกลับบ้าน
กลับมาถึงบ้าน ทั้งสองก็รีบเทยากำจัดพิษใส่ปากของสวี่จ้าวทันที
เกือบเที่ยง สมาชิกทีมล่าสัตว์ของกลุ่มนักล่านกสีฟ้าหลายคนถึงได้ส่งยากำจัดพิษมาที่บ้านสวี่
เมื่อสมาชิกทีมมาถึงบ้านสวี่ พวกเขาก็ไปดูก่อนว่าสวี่จ้าวยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ถ้าตายแล้ว ยากำจัดพิษหลอดนี้ก็ไม่ต้องส่งมอบแล้ว
พอเห็นว่าสวี่จ้าวยังมีชีวิตอยู่ สีหน้าของสมาชิกหลายคนก็เผยความประหลาดใจออกมา
พิษกัดกร่อนรุนแรงขนาดนี้ เดิมทีพวกเขาคิดว่าสวี่จ้าวคงทนไม่ไหวแล้ว
เมื่อสวี่จ้าวยังมีชีวิตอยู่ สมาชิกทีมก็ทำได้เพียงส่งยากำจัดพิษให้ครอบครัวสวี่ และโอนแต้มที่แบ่งให้ในครั้งนี้ไปให้ด้วย
คนในครอบครัวสวี่มัวแต่ดูแลสวี่จ้าว คอยสังเกตอาการของเธอ ไม่มีเวลาสนใจแต้ม 1560 แต้มที่สมาชิกทีมโอนมาให้เลย
แต้ม 1560 แต้ม
ทีมล่าสัตว์ออกไปหนึ่งที รายได้ไม่น้อยเลยจริง ๆ
คนในเขตเพิงพักทั้งครอบครัวออกแรง ไปเก็บของในเขตชั้นหนึ่งนอกเขตปลอดภัยทั้งเดือน ก็ไม่แน่ว่าจะได้ถึง 1,000 แต้ม
แต่ทีมล่าสัตว์ของกลุ่มนักล่าออกไปหนึ่งที สมาชิกแต่ละคนก็ได้แบ่งแต้มเป็นพัน ๆ
สวัสดิการแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ผู้มีความสามารถพิเศษจำนวนมากแห่กันเข้าร่วมกลุ่มนักล่า ตามทีมล่าสัตว์ออกไปเก็บของและล่าสัตว์
อันตรายก็อันตราย แต่ผลตอบแทนเป็นแต้มมันช่างน่าดึงดูดจริง ๆ
คนในครอบครัวสวี่ทั้งวันไม่มีอารมณ์กินข้าว ต่างคนต่างเฝ้าอยู่ข้างเตียงสวี่จ้าวไม่ห่าง สายตาจับจ้องอยู่ที่ตัวเธอ
จนกระทั่งรอยเขียวช้ำที่น่ากลัวบนผิวหนังของเธอค่อย ๆ จางลง หัวใจของพวกเขาที่แขวนไว้ทั้งวันก็ค่อย ๆ วางลงได้
“จ้าวจ้าวอาการทรงตัวแล้ว ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว อวิ๋นต้า ไปทำอะไรให้เด็ก ๆ กินหน่อยเถอะ” สวี่กั่งพูดกับหลีอวิ๋นตั่วด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
หลีอวิ๋นตั่วเช็ดน้ำตาที่หางตา รับคำ “ได้ ฉันไปเดี๋ยวนี้”
สวี่จ้าวตื่นขึ้นมากลางดึก ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ภาพที่อยู่ตรงหน้าก็ทำเอาเธองงไปหมด
“พี่สาว ตื่นแล้วเหรอ! หิวไหม ย่าเคี่ยวข้าวต้มคลุกไว้ ฉันไปตักให้พี่เดี๋ยวนี้” สวี่อวิ้นเห็นสวี่จ้าวตื่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ เสียงก็เบากว่าปกติ
เสียงของน้องสาวดึงกลับสวี่จ้าวจากความคิด แต่เธอมองภาพตรงหน้าอย่างไรก็ยังงงอยู่ดี
เหนือหัวของสวี่อวิ้น มีตัวเลขชุดหนึ่งลอยอยู่ชัดเจน
[มนุษย์: สวี่อวิ้น
ร่างกาย: 3
พลัง: 2
ความเร็ว: 5
ค่าพลังชีวิต: 4
ค่ามลพิษ: 70%]
สวี่จ้าวเอามือขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตัวเลขเหนือหัวสวี่อวิ้นก็ยังคงลอยอยู่อย่างมั่นคง ชัดเจนราวกับถูกจารึกไว้ตรงหน้า
นี่มัน... รอดตายแล้ว ตื่นพลังพิเศษด้านการสอดส่อง?
แต่เธอไม่ได้รู้สึกถึงการใช้พลังพิเศษเลย พลังงานในร่างกายก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย
หรือว่า... แค่ดวงตาเกิดการกลายพันธุ์?
เพื่อพิสูจน์ เธอมองไปที่ประตูไม้ข้าง ๆ ตัวเลขก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างชัดเจนทันที
[ประตูไม้
ทำจากต้นสนขาวกลายพันธุ์
เลเวล: 1
ความแข็งแรง: 2 (ถีบทีเดียวก็พัง)
ความหายาก: 1 (ต้นสนขาวกลายพันธุ์ที่เห็นได้ทั่วไป)]
ท้ายตัวเลขนี้ ยังมีหมายเหตุประกอบด้วย
ดูท่า นี่ไม่ใช่พลังพิเศษ แต่เป็นการกลายพันธุ์ของดวงตา
ไม่รู้ว่าจะดูข้อมูลของตัวเองได้ไหมนะ?
สวี่จ้าวเพิ่งคิดแบบนั้น แผงข้อมูลของเธอเองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที
[มนุษย์: สวี่จ้าว
ร่างกาย: 5
พลัง: 8 (ตัวเลขหลังเสริมพลังพิเศษ)
ความเร็ว: 5
ค่าพลังชีวิต: 3
ค่ามลพิษ: 75%
พลังพิเศษ: สายพลัง
เลเวลพลังพิเศษ: 1 (เพิ่งตื่นมาเป็นลูกไก่ตัวแกร่ก ๆ)
ระดับการติดเชื้อพิษหนามพิษในร่างกาย: 20%]
สวี่จ้าวมองแผงข้อมูล อดบ่นในใจไม่ได้ ลูกไก่ตัวแกร่ก ๆ จริง ๆ ด้วย ประเมินไม่ผิด
การที่มีตัวเลขลอยอยู่ตรงหน้าตลอดเวลา เธอยังไม่ค่อยชิน
สวี่จ้าวแค่คิดไป ตัวเลขก็หายไปในพริบตา คิดอีกที ตัวเลขก็กลับมาปรากฏอีกครั้ง
ตัวเลขตรงหน้าสามารถแสดงหรือซ่อนได้ตามใจ และไม่ใช้พลังพิเศษของเธอแม้แต่น้อย
เธอเก็บอาหารในเขตชั้นหนึ่งนอกเขตปลอดภัยมาหลายปี รู้ดีกว่าคนอื่นว่าความสามารถนี้หมายความว่าอย่างไร
ต่อไปเวลาออกไปเก็บของ เธอคงมองแค่แวบเดียวก็เลือกพืชกลายพันธุ์ที่มีค่ามลพิษผ่านเกณฑ์กินได้ออกมาจากกองพืชทั้งหมดได้เลยไม่ใช่หรือ
มันมีประโยชน์เกินไปแล้ว!
“พี่สาว ยังไม่สบายอีกเหรอ ข้าวต้มคลุกอุ่นแล้ว รีบกินหน่อยสิ!” สวี่อวิ้นเห็นเธอเหม่อ นึกว่าเธอยังไม่สบาย ก็ถามด้วยความเป็นห่วง
สวี่จ้าวยิ้มบาง ๆ ให้กำลังใจ แล้วพูดกับสวี่อวิ้นว่า “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ค่อยเจ็บแล้ว”
เธอยื่นมือรับข้าวต้มคลุก ค่อย ๆ กินคำเล็กคำน้อย
“ทีมล่าสัตว์แบ่งแต้มให้พี่ 1560 แต้ม ย่าบอกว่าพรุ่งนี้จะไปซื้อข้าวสารมาเสริมร่างกายให้พี่ แล้วจะซื้อยากำจัดพิษให้พี่อีกหนึ่งหลอดด้วย” สวี่อวิ้นนั่งอยู่ข้างเตียง พูดด้วยอารมณ์ที่ผ่อนคลาย
พี่สาวฟื้นขึ้นมาแล้ว ยาลดมลพิษของพี่ชายสวี่อี้ก็มีทางออก
ถึงกระบวนการจะน่าตื่นเต้น แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็นับว่าดี
สวี่จ้าวพยักหน้าเบา ๆ “อืม แต้มที่เหลือทั้งหมดเอาไปแลกยาลดมลพิษ ค่ามลพิษของพี่ชายเกิน 80% ตั้งนานแล้ว แล้วก็ปู่ย่ากับพวกเราก็ไม่น้อยเหมือนกัน”
รายได้จากเที่ยวนี้ นอกจากการให้สวี่อี้ดื่มเพิ่มอีกสองสามหลอดแล้ว ที่เหลือก็เพียงพอให้ทุกคนในครอบครัวดื่มยาลดมลพิษคนละหลอด เพื่อกดค่ามลพิษลงมา
ความทุกข์ทรมานจากพิษหนามพิษที่เธอได้รับ ก็ถือว่าไม่ได้สูญเปล่า