เจ้าหน้าที่ก้มหน้าจดบันทึก ก่อนเงยหน้ามองสวี่จ้าวแล้วซักต่อ “พวกคุณคุยอะไรกัน แล้วทำไมถึงออกนอกเมืองตามกันไป?”
สวี่จ้าวตอบด้วยน้ำเสียงไม่รีบร้อน “คุยกันเรื่องลูกเรียนเหนื่อย เลยคิดจะไปจับปลาสักสองสามตัวกลับมาให้ลูกบำรุงร่างกาย พอดีทางเดียวกันก็เลยออกนอกเมืองไปด้วยกันค่ะ
พอไปถึงป่าเก็บของในเขตชั้นหนึ่ง เราก็แยกทางกันแล้ว เลเวลพลังพิเศษของฉันต่ำเกินไป ไม่กล้าเข้าไปลึก ทำได้แค่เดินอยู่แถวรอบนอก ส่วนเขาเดินลึกเข้าไปในป่าเองค่ะ”
พูดไปพูดมา สวี่จ้าวก็แสดงท่าทีหวาดหวั่นขึ้นมา “คุณตำรวจคะ ในเขตชั้นหนึ่งมีสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงโผล่มาอีกหรือเปล่า? ฉันสัมผัสได้ว่าเลเวลพลังพิเศษของจ้าวต้าหมิงสูงกว่าฉันมาก”
ภรรยาของจ้าวต้าหมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข พอได้ยินสวี่จ้าวโยงการหายตัวไปของสามีเข้ากับสัตว์กลายพันธุ์ ก็รีบเอ่ยค้าน “ไม่จริง เมื่อวานเขาแค่ไปส่งลูกชายที่โรงเรียน ไม่ได้ใส่ชุดป้องกัน ไม่ได้พกอาวุธ แล้วจะวิ่งเข้าไปในป่าเก็บของได้ยังไง?”
แม้โอกาสเจอสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงในป่าเก็บของเขตชั้นหนึ่งจะต่ำมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย ปีที่แล้วงูเขียวไผ่กลายพันธุ์ระดับห้าเคยปรากฏตัวในเขตชั้นหนึ่ง!
ต่อให้จ้าวต้าหมิงคิดจะเข้าไปลึกในป่าเก็บของเขตชั้นหนึ่ง หรือไปล่าสัตว์ตรงรอยต่อระหว่างเขตชั้นหนึ่งกับเขตชั้นสอง ตามเหตุผลแล้วก็ควรกลับบ้านไปเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมก่อน
สวี่จ้าวยักไหล่อย่างจนปัญญา “เรื่องนี้ฉันไม่รู้ค่ะ เลเวลพลังพิเศษของจ้าวต้าหมิงสูงกว่าฉัน ฉันจะกล้าถามเรื่องส่วนตัวของเขาได้ยังไง ส่วนทำไมเขาถึงเข้าไปลึกในป่าเก็บของ ฉันก็ยิ่งไม่รู้ค่ะ”