หลีอวิ๋นตั่วรับสายติดต่อ ก่อนรีบจัดเนื้อแห้งกับปลาแห้งใส่ถุงใหญ่หลายถุง จากนั้นกำชับสวี่จ้าวสองสามคำ แล้วกางร่ม หิ้วสินค้าออกจากวิลล่าไปส่งให้ลูกค้าที่รออยู่ด้านนอกลานบ้าน
หลังส่งของกลับมา หลีอวิ๋นตั่วก็นั่งลงตรงข้ามสวี่จ้าว พลางบ่นขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ข้างนอกฝนตกหนัก พรุ่งนี้ทีมล่าสัตว์หลายทีมก็ยังจะออกไปล่าตามปกติ ลำบากกันจริง ๆ”
สวี่จ้าวยกน้ำต้มรากเหล็กขึ้นจิบ ก่อนรับคำว่า “ฤดูใบไม้ผลิทั้งฤดูฝนตกแทบทุกวัน ทีมล่าสัตว์จะเอาแต่ว่างอยู่ตลอดได้ยังไง!”
หลีอวิ๋นตั่วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง สมัยก่อนตอนครอบครัวยังอาศัยอยู่ในเขตเพิงพัก หากฝนไม่หนัก พวกเขาก็สวมเสื้อกันฝนออกไปค้นหาเสบียงในป่าเก็บของเขตชั้นหนึ่งเหมือนกัน
แต่วันฝนตกไม่กล้าเข้าไปลึกในป่าเก็บของ ได้แค่เดินหาอยู่บริเวณรอบนอกใกล้ถนนคอนกรีตเท่านั้น
พอตกบ่าย ถึงเวลาเลิกเรียนของสวี่อวิ้น สวี่จ้าวก็ออกไปรับเธอ
ตรงหน้าประตูโรงเรียนประถมในเมืองชั้นนอก สวี่จ้าวบังเอิญเจอผู้หญิงคนนั้นที่พบกันในสถานีตำรวจตอนกลางวัน
ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองสวี่จ้าวอย่างรวดเร็ว ก่อนรีบไปรับลูกชายแล้วหันหลังจากไป
หลังกลับถึงบ้าน แม่สามีก็บอกเรื่องที่จ้าวต้าหมิงเคยทำไว้ในอดีตให้เธอฟังแล้ว
วันรุ่งขึ้นเธอจึงจัดการให้ลูกชายลาออก ไม่กล้าปล่อยให้เขามาเรียนอีก
เธอเดาว่าการหายตัวไปของจ้าวต้าหมิงคงเกี่ยวข้องกับสวี่จ้าวไม่น้อย จะปล่อยให้ลูกชายอยู่ใต้จมูกศัตรูของจ้าวต้าหมิงต่อไปไม่ได้
ส่วนเรื่องแก้แค้น ช่างมันเถอะ
อาศัยแม่ม่ายกับลูกกำพร้าอย่างเธอน่ะหรือ? อาศัยที่เธอเป็นผู้มีพลังธาตุน้ำระดับหนึ่งน่ะหรือ?