สวี่จ้าวเอ่ยอธิบายว่า “ฉันจ่ายราคาสูงเพื่อซื้อเห็ดหยกชมพูระดับสามมาจากผู้มีพลังธาตุไม้ระดับสูง เลยมีพิษค่อนข้างแรง”
หวังจวินมีสีหน้ากระจ่างขึ้น จากนั้นก็เดินไปต่อแถวที่ช่องลงทะเบียน พร้อมกำชับให้สวี่จ้าวนั่งรอที่เก้าอี้ในโถงก่อน
สวี่จ้าวนั่งรออยู่บนเก้าอี้ในโถงเพียงลำพังได้แค่สองสามนาที ตำรวจก็เดินเข้ามาหาด้วยท่าทีลึกลับอีกครั้ง
ตำรวจล้วงห่อผ้าออกมาจากกระเป๋า แกะปากห่อแล้วหยิบกระดาษเหลืองแผ่นหนึ่งออกมา ก่อนจะลดเสียงลงพูดกับสวี่จ้าวว่า “ซื้อยันต์คุ้มภัยไหม? นี่เป็นยันต์ที่สายหลักของตระกูลกู่ในเขตแกนกลางวาดขึ้นมา ช่วยเรียกโชคลาภปัดเป่าเคราะห์ได้ดีมาก”
สวี่จ้าวมองกระดาษเหลืองลวดลายซับซ้อนที่ตำรวจยื่นมาตรงหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “อะไรนะ?”
ยันต์คุ้มภัย? ตระกูลกู่แห่งเขตแกนกลาง?
ตำรวจอธิบายว่า “ตระกูลกู่ในเขตแกนกลางไง! ยันต์คุ้มภัยของบ้านเขาขายดีจนของขาด ทั้งในเมืองชั้นในและเขตแกนกลาง”
สวี่จ้าวเบ้ปากย้อนถาม “ถ้าของขาดแม้แต่ในเขตแกนกลาง แล้วคุณไปเอากระดาษยันต์นี่มาจากไหน?”
เธอเคารพยำเกรงสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติเหล่านี้มาโดยตลอด
ถึงอย่างไรแม้แต่ตัวเธอเองยังได้รับดวงตาข้อมูลมาโดยไม่คาดคิด การมีวิธีลึกลับบางอย่างบนโลกที่เธอไม่อาจเข้าใจ แต่กลับใช้ได้ผลจริง ก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้อย่างยิ่ง
แต่คำพูดของตำรวจคนนี้มีช่องโหว่เต็มไปหมด ฟังดูก็เหมือนกำลังหลอกเธออยู่
ตำรวจทำหน้าลำบากใจ เสียงพูดติดขัดเล็กน้อย “เรื่อง...เรื่องนี้ผมบอกไม่ได้ ผม...ผมรับปากคนอื่นไว้แล้ว”